शिखण्डी नहुषो बश्रु्दिव:स्पृक् त्वं पुनर्वसु: सुबभू रुक्मयज्ञश्न सुषेणो दुन्दुभिस्तथा,“आप अपने मस्तकपर मोरका पंख धारण करते हैं। आप ही पूर्वकालमें राजा नहुष होकर प्रकट हुए थे। आप सम्पूर्ण आकाशको व्याप्त करनेवाले महेश्वर तथा एक ही पैरमें आकाशको नाप लेनेवाले विराट हैं। आप ही पुनर्वसु नक्षत्रके रूपमें प्रकाशित हो रहे हैं। सुबधु (अत्यन्त पिड़्ल वर्ण), रुक्मयज्ञ (सुवर्णकी दक्षिणासे भरपूर यज्ञ), सुषेण (सुन्दर सेनासे सम्पन्न) तथा दुन्दुभिस्वरूप हैं
Vaiśampāyana uvāca: śikhaṇḍī nahuṣo babhrur divaḥ-spṛk tvaṁ punarvasuḥ; subabhru rukmayajñaś ca suṣeṇo dundubhis tathā.
Vaiśampāyana berkata: “Engkau adalah Śikhaṇḍin, yang bertajuk bulu merak; Engkau pula Nahuṣa pada masa silam; Engkau adalah Babhrū, yang menjangkau langit. Engkau bersinar sebagai Punarvasu, rumah bulan. Engkau adalah Subabhru, Rukmayajña, Suṣeṇa, dan juga Dundubhi.”
वैशम्पायन उवाच
The verse uses a chain of names and cosmic epithets to portray one exalted reality appearing in many forms—royal, celestial, and ritual—suggesting that dharma and sacred power can be recognized across diverse identities and functions rather than confined to a single label.
Vaiśampāyana reports a passage of praise in which the addressed figure is identified with multiple renowned names (kings, epithets, and a nakṣatra), a typical Mahābhārata technique for magnifying a being’s stature by linking them to famous manifestations and auspicious powers.