कपिल–स्यूमरश्मि संवादः
Kapila and Syūmaraśmi on Renunciation, Householder Support, and Epistemic Authority
अदंशमशके देशे सुखसंवर्धितान् पशून् । तांश्व मातुः प्रियाञ्जानन्नाक्रम्य बहुधा नरा:,किंतु ब्रह्म! तेल, घी, शहद और दवाओंकी बिक्री करनेमें क्या हानि है, बहुत-से मनुष्य तो दंश और मच्छरोंसे रहित देशमें उत्पन्न और सुखसे पले हुए पशुओंको यह जानते हुए भी कि ये अपनी माताओंको बहुत प्रिय हैं और इनके बिछुड़नेसे उन्हें बहुत कष्ट होगा, जबरदस्ती आक्रमण करके ऐसे देशोंमें ले जाते हैं जहाँ दंश, मच्छः और कीचड़की अधिकता होती है। कितने ही बोझ ढोनेवाले पशु भारी भारसे पीड़ित हो लोगोंद्वारा अनुचित रूपसे सताये जाते हैं
adaṁśamaśake deśe sukhasaṁvardhitān paśūn | tāṁś ca mātuḥ priyān jānann ākramya bahudhā narāḥ ||
Tulādhāra berkata: “Di negeri yang bebas dari serangga penggigit dan nyamuk, hewan-hewan dibesarkan dengan nyaman. Namun banyak orang, meski tahu bahwa makhluk itu sangat dicintai induknya dan perpisahan akan menimbulkan pedih, tetap merampasnya dengan paksa dan menggiringnya ke daerah yang penuh serangga penyengat, nyamuk, dan lumpur.”
तुलाधार उवाच