न भूतानामहिंसाया ज्यायान् धर्मोडस्ति कश्नन । यस्मान्नोद्विजते भूतं जातु किंचित् कथंचन । सो<भयं सर्वभूतेभ्य: सम्प्राप्रोति महामुने,प्राणियोंकी हिंसा न करनेसे जिस धर्मकी सिद्धि होती है, उससे बढ़कर महान् धर्म कोई नहीं है। महामुने! जिससे कभी कोई भी प्राणी किसी तरह उद्विग्न नहीं होता, वह भी सम्पूर्ण प्राणियोंसे अभय प्राप्त कर लेता है
na bhūtānām ahiṁsāyā jyāyān dharmo 'sti kaścana | yasmān nodvijate bhūtaṁ jātu kiṁcit kathaṁcana | so 'bhayaṁ sarvabhūtebhyaḥ samprāpnoti mahāmune ||
Tiada dharma yang lebih agung daripada ahiṃsā terhadap makhluk hidup. Wahai resi agung, orang yang tidak pernah membuat satu makhluk pun gelisah dengan cara apa pun, memperoleh keadaan tanpa takut dalam hubungannya dengan semua makhluk—karena ia tidak membahayakan siapa pun, ia pun aman di tengah semua.
तुलाधार उवाच
The verse declares ahiṁsā (non-injury to living beings) as the supreme dharma. A person who never causes any creature to feel fear or disturbance gains 'abhaya'—a secure, fear-free standing among all beings—because his conduct removes the very causes of hostility and retaliation.
In Śānti Parva’s instruction on dharma, Tūlādhar addresses a sage (mahāmune) and emphasizes an ethical hierarchy: above ritual or other duties stands non-violence. He frames it not only as a moral ideal but as a practical spiritual result—harmlessness leads to universal safety and peace.