Sabhā Parva, Adhyāya 68 — Pāṇḍavānāṃ Vanavāsa-prasthānaḥ; Duḥśāsana-nindā; Pāṇḍava-pratijñāḥ
इत्यनुस्मृत्य कृष्णं सा हरिं त्रिभुवने श्वरम् । प्रारुदद् दु:खिता राजन् मुखमाच्छाद्य भामिनी
ity anusmṛtya kṛṣṇaṃ sā hariṃ tribhuvaneśvaram | prārudad duḥkhitā rājan mukham ācchādya bhāminī ||
Wahai Raja, demikianlah ia berulang-ulang mengingat Kṛṣṇa—Hari, Penguasa tiga dunia; lalu Draupadī yang diliputi duka menutupi wajahnya dengan kainnya dan menangis tersedu-sedu.
वैशम्पायन उवाच
In extreme suffering, Draupadī’s repeated remembrance of Kṛṣṇa highlights bhakti as a sustaining moral force: turning to the divine is not escapism but a way to endure injustice and affirm that adharma will not have the final word.
After recalling Kṛṣṇa as the supreme Lord, Draupadī—deeply distressed—covers her face with her garment and cries loudly, while Vaiśampāyana narrates this to King Janamejaya.