देवने कुशलश्षाहं न मे5स्ति सदृशो भुवि । त्रिषु लोकेषु कौरव्य त॑ त्वं द्यूते समाह्दय,मैं जूआ खेलनेमें बहुत निपुण हूँ। इस कलामें मेरी समानता करनेवाला पृथ्वीपर दूसरा कोई नहीं है। केवल यहीं नहीं, तीनों लोकोंमें मेरे-जैसा द्यूतविद्याका जानकार नहीं है। अतः कुरुनन्दन! तुम द्यूतक्रीड़ाके लिये युधिष्ठिरको बुलाओ
devane kuśalo 'haṁ na me 'sti sadṛśo bhuvi | triṣu lokeṣu kauravya tvaṁ dūte samāhvaya ||
Duryodhana berkata: “Aku mahir dalam permainan dadu; di bumi ini tiada yang setara denganku. Bahkan di tiga dunia pun tak ada yang mengetahui seni dadu seperti aku. Maka, wahai keturunan Kuru, panggillah Yudhiṣṭhira ke sini untuk bermain dadu.”
दुर्योधन उवाच
The verse highlights how pride and claimed expertise can become instruments of adharma: Duryodhana’s confidence in gambling is used to lure a righteous but vulnerable opponent into a trap, showing that skill divorced from ethics can serve injustice.
Duryodhana declares himself unmatched in dice-play and instructs that Yudhiṣṭhira be summoned for a gambling match—setting in motion the infamous dice-game episode that will escalate conflict between the Pāṇḍavas and Kauravas.