राजसूयविचारः — Deliberation on the Rajasuya and the Summoning of Kṛṣṇa
किमुक्तवांश्व॒ भगवंस्तन्ममाचक्ष्व सुव्रत । त्वत्त: श्रोतुं सर्वमिदं परं कौतूहलं हि मे
kim uktavān śva bhagavaṁs tan mamācakṣva suvrata | tvattaḥ śrotuṁ sarvam idaṁ paraṁ kautūhalaṁ hi me, vipravara | āpane pitṛlokeṁ jākar mere pitā mahābhāga pāṇḍuko bhī dekhā thā, kis prakār ve āpse mile the? bhagavan! unhoṁne āpse kyā kahā? yah mujhe batāiye | suvrata! āpse yah sab kuch sunne ke liye mere man meṁ baṛī utkaṇṭhā hai
“Wahai yang mulia, wahai pemegang laku yang utama, katakan kepadaku apa yang ia ucapkan. Aku sangat ingin mendengar semuanya darimu; rasa ingin tahuku telah memuncak. Ketika engkau pergi ke alam para leluhur, bagaimana ayahku yang termasyhur, Pāṇḍu, bertemu denganmu? Dan apa yang ia katakan? Mohon kisahkan.”
युधिछ्िर उवाच
The verse models dhārmic inquiry: Yudhiṣṭhira approaches a revered Brahmin with humility and disciplined curiosity, seeking truthful knowledge about his father and the ancestral realm—showing reverence, filial responsibility, and the ethical value of learning from trustworthy sources.
Yudhiṣṭhira questions a Brahmin sage who has visited Pitṛloka, asking him to recount how Pāṇḍu met him there and what Pāṇḍu said, because Yudhiṣṭhira is intensely eager to hear the details directly from the sage.