कर्णनिधनवृत्तान्तनिवेदनम् | Reporting Karṇa’s Fall to Yudhiṣṭhira
अर्जुन बोले--भगवन्! बलाक नामक व्याध और नदियोंके संगमपर रहनेवाले कौशिक मुनिकी कथा कहिये, जिससे मैं इस विषयको अच्छी तरह समझ सकूँ ।।
Arjuna uvāca—bhagavan! balāka-nāmaka-vyādhaḥ nadīnāṃ saṅgame vasatā kauśikena muninā saha yā kathā, tāṃ kathaya, yayāham etad viṣayaṃ samyag avagaccheyam. Vāyudeva uvāca—purā vyādho 'bhavat kaścid balāko nāma, bhārata; yātrārthaṃ putra-dārasya mṛgān hanti na kāmataḥ.
Arjuna berkata: “Wahai Yang Mulia, ceritakanlah kisah pemburu bernama Balāka dan resi Kauśika yang tinggal di pertemuan sungai-sungai, agar aku memahami perkara ini dengan jelas.” Vāyu berkata: “Wahai Bhārata, pada zaman dahulu ada seorang pemburu bernama Balāka. Demi menafkahi dan melindungi istri serta anak-anaknya, ia membunuh binatang liar—bukan karena nafsu atau kekejaman.”
वायुदेव उवाच
The verse frames an ethical distinction between harmful action done from desire (kāma) and the same action done under necessity for sustaining dependents (yātrārtha). It prepares a dharma-discussion where intention, motive, and context are crucial for moral evaluation.
Arjuna requests a clarifying exemplum: the story of the hunter Balāka and the sage Kauśika at a river-confluence. Vāyu begins the account by introducing Balāka as a hunter who kills game only to support his wife and children, not for pleasure.