कर्ण उवाच भवतु भवतु कि विकत्थसे ननु मम तस्य हि युद्धमुद्यतम् । यदि स जयति मामिहाहवे तत इदमस्तु सुकत्थितं तव
Karṇa uvāca: bhavatu bhavatu, kiṁ vikatthase? nanu mama tasya hi yuddham udyatam. yadi sa jayati mām ihāhave, tata idam astu sukatthitaṁ tava.
Karna berkata: “Biarlah, biarlah—mengapa kau banyak membual? Pertempuran antara dia dan aku kini sudah di ambang. Jika ia mengalahkanku di sini dalam laga, barulah semua seruanmu yang lantang itu patut dibenarkan.”
कर्ण उवाच
Karna rejects empty boasting and grounds honor in verifiable action: claims about superiority are meaningful only if proven in the actual test of battle.
Amid the imminent Karna–Arjuna confrontation, Karna silences a companion’s excessive bragging, saying the outcome of the duel will decide whether such words deserve credit.