Droṇa-parva Adhyāya 94: Sātyaki–Sudarśana Yuddha (सात्यकि–सुदर्शन युद्ध)
ततो भोजो नरव्याप्रो दुर्धर्ष कुरुसत्तमम् | अविध्यत् तूर्णमव्यग्रो दशभि: कड्कपत्रिभि:,तब पुरुषसिंह कृतवर्माने कुरुकुलके श्रेष्ठ एवं दुर्धर्ष वीर अर्जुनको कंकपत्रयुक्त दस बाणोंद्वारा तुरंत ही घायल कर दिया। उस समय उसके मनमें तनिक भी व्यग्रता नहीं हुई
tato bhojo naravyāghro durdharṣaḥ kurusattamam | avidhyat tūṛṇam avyagro daśabhiḥ kaṅkapatribhiḥ ||
Kemudian Kṛtavarmā dari wangsa Bhoja—harimau di antara manusia, sukar ditandingi—dengan cepat memanah Arjuna, yang utama di antara para Kuru, dengan sepuluh anak panah berhias bulu bangau; namun batinnya sama sekali tidak gelisah.
संजय उवाच
The verse highlights steadiness (avyagratā) as a warrior-virtue: even while inflicting or receiving harm in a righteous battle, one should remain composed and focused on duty rather than being driven by agitation, fear, or rage.
Sañjaya reports that Kṛtavarmā, a formidable Bhoja warrior, quickly wounds Arjuna—described as the foremost of the Kurus—with ten feather-fletched arrows, doing so without any sign of mental disturbance.