Yudhiṣṭhira–Droṇa Saṃgrāma
Engagement and Countermeasures
“तुम दोनों जिस कार्यसे यहाँ आये हो, वह क्या है? मैं उसे सिद्ध कर दूँगा। अपने लिये कल्याणकारी वस्तुको माँगो। मैं तुम दोनोंको सब कुछ दे सकता हूँ ।। ततस्तद्ू वचन श्रुत्वा प्रत्युत्थाय कृताञउ्जली । वासुदेवार्जुनौ शर्व तुष्टवाते महामती,भगवान् शंकरकी यह बात सुनकर अनिन्दित महात्मा परम बुद्धिमान् श्रीकृष्ण और अर्जुन हाथ जोड़कर खड़े हो गये और दिव्य स्तोत्रद्वारा भक्तिभावसे उन भगवान् शिवकी स्तुति करने लगे
sañjaya uvāca | "yuvābhyāṃ yad iha kāryam āgatau tad kim? ahaṃ tat sādhayiṣyāmi | ātmane kalyāṇakārīṃ vastuṃ yācethām | ahaṃ yuvābhyāṃ sarvaṃ dātuṃ śaknomi" || tataḥ tad vacanaṃ śrutvā pratyutthāya kṛtāñjalī | vāsudevārjunau śarvaṃ tuṣṭuvāte mahāmatī ||
Sañjaya berkata: “Untuk tujuan apa kalian berdua datang kemari? Tugas itu akan kutuntaskan. Mintalah apa yang membawa kesejahteraan bagi kalian; aku mampu menganugerahkan segalanya kepada kalian berdua.” Mendengar kata-kata itu, Vasudeva (Śrī Kṛṣṇa) dan Arjuna—tanpa cela, berhati agung, dan amat bijaksana—bangkit berdiri, merangkapkan tangan, lalu memuji Dewa Śarva (Śiva) dengan kidung ilahi.
संजय उवाच
Even when a powerful benefactor offers immediate fulfillment, the dharmic response begins with reverence and inner alignment: Krishna and Arjuna first honor Śiva through praise, showing that worthy aims should be pursued with humility, devotion, and ethical restraint rather than entitlement.
Śiva (addressed as Śarva) invites Krishna and Arjuna to state their purpose and promises to grant them boons. In response, they rise respectfully with folded hands and begin a divine hymn of praise to Śiva before making any request.