न हन्तव्यो न हन्तव्य इति ते सर्वतो<ब्रुवन् । तथैव चार्जुनो वाहादवरुहनैनमाद्रवत्,वे सब वीर चारों ओरसे यही कह रहे थे कि “न मारो, न मारो”। अर्जुन भी यही कहते हुए अपने रथसे उतरकर उसकी ओर दौड़ पड़े
na hantavyo na hantavya iti te sarvato 'bruvan | tathaiva cārjuno vāhād avaruhainam ādravat ||
Dari segala penjuru para kesatria berseru, “Jangan bunuh dia—jangan bunuh!” Arjuna pun mengulang seruan yang sama, melompat turun dari keretanya dan bergegas menghampirinya untuk mencegah pembunuhan itu.
कृप उवाच
Even in war, the epic foregrounds ethical restraint: when a person is judged ‘not to be slain,’ collective voices demand mercy, and a leading warrior like Arjuna acts immediately to prevent an unrighteous killing.
Kṛpa reports that warriors on all sides shout “Do not kill him!” Arjuna echoes the plea, jumps down from his chariot, and runs toward the endangered person to intervene directly.