ततः सोउस्त्रेण शैलेन्द्रो विक्षिप्तो वै व्यनश्यत । ततः स तोयदो भूत्वा नील: सेन्द्रायुधो दिवि
tataḥ so’streṇa śailendro vikṣipto vai vyanaśyat | tataḥ sa toyado bhūtvā nīlaḥ sendrāyudho divi ||
Lalu, sang raja gunung itu terkena astra, terhempas, dan lenyap dari pandangan. Sesudah itu ia tampak di langit sebagai awan hujan yang gelap kebiruan, memanggul Indrāyudha (pelangi).
संजय उवाच
The verse highlights impermanence and the overwhelming force unleashed in war: even what seems steadfast (a ‘mountain-king’) can be made to disappear and transform, suggesting that pride in power or stability is fragile amid adharma-driven violence and cosmic-scale conflict.
Sañjaya describes a great mountain being struck by a weapon and vanishing; it then appears in the sky as a dark rain-cloud with a rainbow, presenting a vivid, portent-like image within the battlefield narration.