पाण्डवानां हित॑ नित्यं हस्त्यश्वरथघातिनम् । वैहायसगतं युद्धे प्रेषयेर्यमसादनम्,अभियाति द्रुतं कर्ण तद् वारय महारथम् । संजय कहते हैं--राजन! युद्धस्थलमें इस प्रकार कर्णका वध करनेकी इच्छासे उद्यत हुए घटोत्कचको सूतपुत्रके रथकी ओर आते देख आपके पुत्र दुर्योधनने दःशासनसे इस प्रकार कहा--'भाई! यह राक्षस रणभूमिमें कर्णका वेगपूर्वक पराक्रम देखकर तीव्र गतिसे उसपर आक्रमण कर रहा है; अतः उस महारथी घटोत्कचको रोको “हाथियों, घोड़ों तथा रथोंका विनाश करनेवाला आकाशचारी राक्षस घटोत्कच सदा पाण्डवोंके हितमें तत्पर रहता है। तुम युद्धमें उसे मारकर यमलोक भेज दो”
sañjaya uvāca |
pāṇḍavānāṁ hitaṁ nityaṁ hastyaśvarathaghātinam |
vaihāyasagataṁ yuddhe preṣayer yamasādanam |
abhiyāti drutaṁ karṇa tad vārayā mahāratham ||
Sañjaya berkata: “Ghaṭotkaca ini selalu mengabdi pada kepentingan Pāṇḍava; pembantai gajah, kuda, dan kereta, serta bergerak di angkasa. Dalam perang, kirimkan ia ke kediaman Yama (bunuhlah dia). Ia sedang melesat cepat menuju Karṇa; karena itu, tahanlah kesatria kereta agung itu.”
संजय उवाच
The verse highlights the ethical tension of war: valor and loyalty are praised, yet the counsel given is explicitly lethal—‘send him to Yama’s abode.’ It shows how, in Kurukṣetra, strategic necessity often overrides gentler moral instincts, and ‘dharma’ becomes contested through the lens of survival and allegiance.
Sañjaya reports to Dhṛtarāṣṭra that Ghaṭotkaca—depicted as a sky-moving, highly destructive ally of the Pāṇḍavas—is rapidly charging to attack Karṇa. The instruction is to stop him and kill him, treating his advance as an urgent threat to Karṇa and the Kaurava cause.