Droṇavadha-saṃniveśaḥ — The Convergence Toward Droṇa’s Fall
Book 7, Chapter 164
ततः शरं महाघोरं ज्वलन्तमिव पावकम् | मुमोच सात्वतो राजन् स्वर्णपुड्खं शिलाशितम्,राजन! तत्पश्चात् सात्वतवंशी सात्यकिने प्रजवलित पावकके समान एक महाभयंकर, सुवर्णमय पंखवाला और शिलापर तेज किया हुआ बाण सोमदत्तपर छोड़ा
tataḥ śaraṁ mahāghoraṁ jvalantam iva pāvakam | mumoca sātvato rājan svarṇapuṅkhaṁ śilāśitam ||
Wahai Raja, kemudian sang pejuang Sātvata melepaskan sebuah anak panah yang amat mengerikan, menyala bagaikan api, berbulu emas dan diasah di atas batu, menuju Somadatta.
संजय उवाच
The verse highlights how, in war, martial excellence and determination can intensify destruction; it implicitly invites reflection on kṣatriya-duty (fighting when duty-bound) versus the moral weight of escalating violence.
Sañjaya narrates that the Sātvata warrior (Sātyaki) shoots a terrifying, fire-like arrow—gold-fletched and stone-honed—at his opponent, marking a heightened moment in the ongoing battle.