युधिष्ठिरस्य कृष्णार्जुनादि-समाश्वासनम्
Yudhiṣṭhira’s reassurance and praise of Kṛṣṇa, Arjuna, Bhīma, and Sātyaki
दुःशासन रथा: सर्वे कस्माच्चैते प्रविद्रुता: । कच्चित् क्षेम॑ तु नृपतेः: कच्चिज्जीवति सैन्धव:,“दुःशासन! ये सारे रथी कहाँसे भागे आ रहे हैं? राजा दुर्योधन सकुशल तो हैं न? क्या सिंधुराज जयद्रथ अभी जीवित है?
sañjaya uvāca | duḥśāsana rathāḥ sarve kasmāc caite pravidrutāḥ | kaccit kṣemaṃ tu nṛpateḥ kaccij jīvati saindhavaḥ ||
Sañjaya berkata, “Wahai Duḥśāsana! Mengapa semua kesatria-kereta ini mundur lari dengan kacau begini? Apakah Raja Duryodhana selamat tanpa cedera? Dan apakah raja Sindhu, Jayadratha, masih hidup?”
संजय उवाच
The verse highlights the moral and psychological cost of adharma-driven war: even powerful leaders become consumed by fear and uncertainty, and the first concern becomes mere survival rather than righteousness or justice.
Sañjaya observes Kaurava chariot-warriors fleeing in confusion and urgently questions Duḥśāsana about the cause, specifically fearing for Duryodhana’s safety and whether Jayadratha (the Sindhu king) has been killed.