दृश्यते सम नरेन्द्राणां पुनर्मध्यगतश्चरन् । पितामह भीष्म एक ही क्षणमें रथकी पंक्ति तोड़कर घेरेसे बाहर निकल आते और पुनः राजाओंकी सेनाके मध्यभागमें प्रवेश करके वहाँ विचरते दिखायी देते थे ।। ततः पज्चालराजं च धृष्टकेतुमचिन्त्य च,अताडयन् रणे भीष्मं सहिता: सर्वसृञज्जया: । समस्त सूंजय वीर एक साथ संगठित हो भयंकर शतघ्नी, परिघ, फरसे, मुद्गर, मुसल, प्रास, गोफन, स्वर्णमय पंखवाले बाण, शक्ति, तोमर, कम्पन, नाराच, वत्सदन््त और भुशुण्डी आदि अस्त्र-शस्त्रोंद्वारा रणभूमिमें भीष्मको सब ओरसे पीड़ा देने लगे
sañjaya uvāca | dṛśyate saṃ nṛpāṇāṃ punar madhyagataś caran | pitāmahaḥ bhīṣma eka eva kṣaṇena ratha-paṅktiṃ bhittvā gherāt bahiḥ nirgacchati, punaś ca rājñāṃ senāyā madhyabhāge praviśya tatra caran dṛśyate || tataḥ pāñcālarājaṃ ca dhṛṣṭaketuṃ acintyaṃ ca atāḍayan raṇe bhīṣmaṃ sahitāḥ sarva-sṛñjayāḥ |
Sañjaya berkata: Bhīṣma, sang Pitāmaha, tampak berulang kali bergerak di tengah para raja; dalam sekejap ia menerobos barisan kereta, keluar dari kepungan, lalu masuk kembali ke pusat bala raja-raja dan berkeliaran di sana. Kemudian seluruh Sṛñjaya, bersama raja Pāñcāla dan Dhṛṣṭaketu yang menggentarkan, menyerang Bhīṣma serentak di medan perang.
संजय उवाच
The passage highlights kṣatriya-dharma in its stark form: disciplined courage, tactical skill, and collective responsibility in war. It also frames an ethical tension—many warriors must unite to restrain a single elder hero whose personal vows and loyalties drive him to fight with relentless effectiveness.
Sañjaya describes Bhīṣma’s battlefield mobility: he pierces the chariot line, escapes an encirclement, and re-enters the army’s center. In response, the Sṛñjayas—along with the Pāñcāla king and Dhṛṣṭaketu—attack him together, attempting to halt his dominating advance.