भीष्मरथाभिमुख्यं — Arjuna’s advance with Śikhaṇḍin; Duḥśāsana’s interception
धृष्टद्युम्न॑ ततो विद्ध्वा विराटं च शरैस्त्रिभि: । ट्रुपदस्य च नाराचं प्रेषयामास भारत,भारत! तदनन्तर भीष्मने विराट और धृष्टद्युम्नको तीन बाणोंसे घायल करके द्रुपदपर नाराचका प्रहार किया
dhṛṣṭadyumnam tato viddhvā virāṭaṃ ca śarais tribhiḥ | drupadasya ca nārācaṃ preṣayāmāsa bhārata ||
Wahai Bharata, kemudian setelah melukai Dhrishtadyumna dan juga Virata dengan tiga anak panah, ia melepaskan sebuah nārāca ke arah Drupada.
संजय उवाच
The verse reflects the Mahābhārata’s recurring tension between duty and destruction: warriors act with speed and precision under kṣatriya-dharma, yet the narrative invites reflection on how leadership and obligation can propel escalating violence.
In Sañjaya’s battlefield report, a warrior (contextually Bhīṣma in this passage) first wounds Dhṛṣṭadyumna and Virāṭa with three arrows, then immediately looses a heavier nārāca missile at Drupada, targeting key Pāṇḍava allies and commanders.