भद्रां दिशं महाभागा उल्मुचु: प्रमुचुस्तथा । मुमुचुश्न महाभागः स्वस्त्यात्रेयश्व॒ वीर्यवान्
bhadrāṃ diśaṃ mahābhāgā ulmucaḥ pramucus tathā | mumucuś ca mahābhāgaḥ svastyātreyaś ca vīryavān, atreḥ putraś ca dharmātmā tathā sārasvataḥ prabhuḥ ||
Bhishma bersabda: “Di penjuru yang mujur berdiam para resi yang amat mulia ini—Ulmuca, Pramuca, Mumucu yang termasyhur; Svastyātreya yang gagah; putra Atri yang berhati dharma; serta Sārasvata, sang resi utama.”
भीष्म उवाच
The verse reinforces a dharmic worldview in which space is sanctified by the presence of ṛṣis; remembering their names and lineages functions as moral-cultural orientation, linking right conduct (dharma) with revered exemplars.
Bhīṣma is listing sages associated with an auspicious quarter (a directional catalogue). This is part of a broader didactic mapping of sacred persons to regions, emphasizing the guardianship and sanctifying influence of ascetics.