Ādi Parva 117 — Pāṇḍu’s Obsequies, Escort of the Pāṇḍavas, and Reception at Nāgasāhvaya
Hastināpura
विन्दानुविन्दौ दुर्धर्ष: सुबाहुर्दुष्प्रधर्षण: । दुर्मर्षणो दुर्मुखश्न दुष्कर्ण: कर्ण एव च
vaindānuvindau durdharṣaḥ subāhur duṣpradharṣaṇaḥ | durmarṣaṇo durmukhaś ca duṣkarṇaḥ karṇa eva ca ||
Vaiśampāyana berkata: “Vinda dan Anuvinda; Durdharṣa, Subāhu, Duṣpradharṣaṇa; Durmarṣaṇa, Durmukha; juga Duṣkarṇa dan Karṇa (dalam urutan itu).”
वैशम्पायन उवाच
The verse is not a direct moral injunction but a narrative device: by formally enumerating the Kaurava princes—many bearing names implying harshness or invincibility—it highlights how power and numbers can gather around adharma, setting the stage for later ethical conflict where righteousness must contend with entrenched force.
Vaiśampāyana is reciting to Janamejaya the names of Dhṛtarāṣṭra’s sons in order. This verse continues that list, naming Vinda and Anuvinda and several other Kaurava brothers.