देवैर्विष्णोः शरणागमनम्—शिवलिङ्गस्थापनं, शिवसहस्रनामस्तवः, सुदर्शनचक्रप्रदानं च
शुभाङ्गो लोकसारङ्गो जगदीशो ऽमृताशनः भस्मशुद्धिकरो मेरुर् ओजस्वी शुद्धविग्रहः
śubhāṅgo lokasāraṅgo jagadīśo 'mṛtāśanaḥ bhasmaśuddhikaro merur ojasvī śuddhavigrahaḥ
Ia bertubuh mulia; laksana kijang (sāraṅga) dari sari dunia—bergerak bebas namun tak melekat; Dialah Jagadīśa, peminum amerta. Ia menyucikan dengan vibhūti (abu suci), menjadi tumpuan tak tergoyahkan bak Meru, penuh daya rohani, dan berwujud sepenuhnya murni.
Suta Goswami (reciting the Shiva Sahasranama to the sages of Naimisharanya)
The verse praises Shiva as śuddha-vigraha (pure embodiment) and as the purifier through bhasma, directly aligning with Linga-puja where sacred ash signifies renunciation, inner purification, and devotion to Pati (Shiva) beyond worldly pāśas.
Shiva is presented as Jagadīśa (Pati, the sovereign of all worlds), simultaneously immanent (present within the world’s essence) and transcendent (amṛtāśana, established in immortality), with unwavering stability like Meru and intrinsic purity (śuddha-vigraha).
Bhasma-dhāraṇa (application of sacred ash) is implied: it is a Shaiva rite and yogic discipline that reminds the paśu of impermanence, burns impurities, and supports Pashupata-oriented inner purification and steadfastness.