Shloka 15
Bhṛgu Tests the Trimūrti; Kṛṣṇa and Arjuna Visit Mahā-Viṣṇu and Recover the Brāhmaṇa’s Sons
तन्निशम्याथ मुनयो विस्मिता मुक्तसंशया: । भूयांसं श्रद्दधुर्विष्णुं यत: शान्तिर्यतोऽभयम् ॥ १४ ॥ धर्म: साक्षाद् यतो ज्ञानं वैराग्यं च तदन्वितम् । ऐश्वर्यं चाष्टधा यस्माद् यशश्चात्ममलापहम् ॥ १५ ॥ मुनीनां न्यस्तदण्डानां शान्तानां समचेतसाम् । अकिञ्चनानां साधूनां यमाहु: परमां गतिम् ॥ १६ ॥ सत्त्वं यस्य प्रिया मूर्तिर्ब्राह्मणास्त्विष्टदेवता: । भजन्त्यनाशिष: शान्ता यं वा निपुणबुद्धय: ॥ १७ ॥
tan niśamyātha munayo vismitā mukta-saṁśayāḥ bhūyāṁsaṁ śraddadhur viṣṇuṁ yataḥ śāntir yato ’bhayam
Mendengar kisah Bhṛgu, para resi tercengang; bebas dari segala keraguan, mereka semakin yakin bahwa Viṣṇu adalah Tuhan Yang Mahatinggi. Dari-Nya memancar kedamaian dan tanpa takut, hakikat dharma, vairāgya yang disertai jñāna, delapan siddhi yoga, serta kemuliaan-Nya yang menyucikan noda batin. Dialah tujuan tertinggi bagi para sādhū yang damai dan seimbang—yang meninggalkan kekerasan dan hidup tanpa pamrih. Wujud-Nya yang terkasih adalah kemurnian sattva, dan para brāhmaṇa adalah dewa pujaan-Nya; insan berhikmat yang telah mencapai ketenteraman menyembah-Nya tanpa motif duniawi.
By becoming devoted to the Personality of Godhead, one easily attains divine knowledge and detachment from sense gratification, without separate endeavor. As described in the Eleventh Canto of Śrīmad Bhāgavatam (11.2.42) :