Verse 20
Akshi
द्विप्रकारसंसर्गं तस्य भेदमिमं शृणु ।
द्विविधोऽयमसंसर्गः सामान्यः श्रेष्ठ एव च ॥
नाहं कर्ता न भोक्ता च न बाध्यो न च बाधकः ।
इत्यसंजनमर्थेषु सामान्यासङ्गनामकम् ॥
प्राक्कर्मनिर्मितं सर्वमीश्वराधीनमेव वा ।
सुखं वा यदि वा दुःखं कैवात्र तव कर्तृता ॥
भोगाभोगा महारोगाः सम्पदः परमापदः ।
वियोगायैव संयोगा आधयो व्याधयो धियाम् ॥
कालश्च कलनोद्युक्तः सर्वभावाननारतम् ।
अनास्थयेति भावानां यदभावनमान्तरम् ।
वाक्यार्थलब्धमनसः समान्योऽसावसङ्गमः ॥२०–२४॥
द्वि-प्रकार-संसर्गम् । तस्य । भेदम् । इमम् । शृणु ।
द्वि-विधः । अयम् । असंसर्गः । सामान्यः । श्रेष्ठः । एव । च ।
न । अहम् । कर्ता । न । भोक्ता । च । न । बाध्यः । न । च । बाधकः ।
इति । असंजनम् । अर्थेषु । सामान्य-असङ्ग-नामकम् ।
प्राक्-कर्म-निर्मितम् । सर्वम् । ईश्वर-अधीनम् । एव । वा ।
सुखम् । वा । यदि । वा । दुःखम् । का । एव । अत्र । तव । कर्तृता ।
भोग-अभोगाः । महा-रोगाः । सम्पदः । परम-आपदः ।
वियोगाय । एव । संयोगाः । आधयः । व्याधयः । धियाम् ।
कालः । च । कलन-उद्युक्तः । सर्व-भावान् । अनारतम् ।
अनास्थया । इति । भावानाम् । यत् । अभावनम् । अन्तरम् ।
वाक्य-अर्थ-लब्ध-मनसः । सामान्यः । असौ । असङ्गमः ।
dviprakārasaṃsargaṃ tasya bhedam imaṃ śṛṇu |
dvividhoyam asaṃsargaḥ sāmānyaḥ śreṣṭha eva ca ||
nāhaṃ kartā na bhoktā ca na bādhyo na ca bādhakaḥ |
ity asaṃjanam artheṣu sāmānyāsaṅganāmakaḥ ||
prākkarmanirmitaṃ sarvam īśvarādhīnam eva vā |
sukhaṃ vā yadi vā duḥkhaṃ kaivātra tava kartṛtā ||
bhogābhogā mahārogāḥ sampadaḥ paramāpadaḥ |
viyogāyaiva saṃyogā ādhayo vyādhayo dhiyām ||
kālaś ca kalanodyuktaḥ sarvabhāvān anāratam |
anāsthayeti bhāvānāṃ yad abhāvanam antaram |
vākyārthalabdhamanasaḥ sāmānyo'sāv asaṅgamaḥ ||20–24||
संसर्ग का यह भेद सुनो—असंसर्ग दो प्रकार का है: सामान्य और श्रेष्ठ। ‘मैं कर्ता नहीं, भोक्ता नहीं; न बाधित हूँ, न बाधक’—इस प्रकार विषयों में जो असंजन (न चिपकना) है, वही ‘सामान्य असंग’ कहलाता है। सब कुछ पूर्वकर्म से बना हो या ईश्वराधीन हो; सुख हो या दुःख—यहाँ तुम्हारा कर्तृत्व कहाँ? भोग और अभोग महा-रोग हैं; संपत्तियाँ परम आपदाएँ हैं; संयोग केवल वियोग के लिए हैं; मानसिक आधियाँ और व्याधियाँ मन की ही हैं। समय, गणना में प्रवृत्त, निरन्तर सब भावों को चलाता रहता है। भावों के प्रति ‘अनास्था’—अर्थात् भावों का न-भावन (कल्पना-रहित रहना)—वाक्यार्थ को पकड़े हुए मन वाले के लिए यही सामान्य असंसर्ग है।
Hear this distinction regarding association (saṃsarga): non-association (asaṃsarga) is of two kinds—ordinary and supreme. ‘I am not the agent, nor the enjoyer; neither the one affected nor the one who affects’: this non-clinging toward objects is called “ordinary non-attachment.” Whether everything is produced by prior karma or is dependent on the Lord—whether happiness or sorrow—what agency is there of yours here? Enjoyments and non-enjoyments are great diseases; prosperities are supreme calamities; unions are only for separation; mental afflictions and illnesses belong to the mind. Time, intent on measuring, ceaselessly (drives) all states. The inner interval that is “non-concern,” i.e., the non-conceptualizing of states—this is the ordinary non-association for one whose mind has grasped the meaning of the sentence (teaching).