Adhyaya 3
Vidyesvara SamhitaAdhyaya 327 Verses

पुराणश्रवणप्रस्तावः (Prologue to the Recitation of the Śaiva Purāṇa)

यह अध्याय शैवपुराण-श्रवण का औपचारिक प्रस्ताव है। सूत के पूर्व वचनों को सुनकर परम ऋषि वेदान्तसार तथा समस्त अर्थों से परिपूर्ण एक अद्भुत पुराण की याचना करते हैं। सूत प्रसन्न होकर शंकर का स्मरण करते हैं और वेदसार से उद्भूत शैवपुराण सुनने के लिए सभी ऋषियों को आमंत्रित करते हैं। फिर कथा सृष्टि के आरम्भ में—पूर्व चक्र और वर्तमान कल्प—छह वंशों के ऋषियों के ‘यह परम है, वह नहीं’ ऐसे तत्त्व-प्रधान्य विवाद की ओर मुड़ती है। तत्त्वों की मर्यादा निश्चित करने हेतु वे विनयपूर्वक कृताञ्जलि होकर अविनाशी स्रष्टा ब्रह्मा के पास जाते हैं, उन्हें जगदाधार और कारणों के कारण मानते हैं। इस प्रकार परम्परा-प्रामाण्य, वेदान्त-आधार और धर्मतत्त्व-निर्णय की भूमिका स्थापित होती है।

Shlokas

Verse 1

व्यास उवाच । इत्याकर्ण्य वचः सौतं प्रोचुस्ते परमर्षयः । वेदांतसारसर्वस्वं पुराणं श्रावयाद्भुतम्

व्यास बोले—सूत के वचन सुनकर उन परमर्षियों ने कहा—हमें वेदान्त-साररूप, सर्वस्व-तुल्य वह अद्भुत पुराण सुनाइए।

Verse 2

इति श्रुत्वा मुनीनां स वचनं सुप्रहर्षितः । संस्मरञ्छंकरं सूतः प्रोवाच मुनिसत्तमान्

मुनियों के वचन सुनकर सूत अत्यन्त हर्षित हुआ। शंकर (भगवान् शिव) का स्मरण करके उसने उन श्रेष्ठ मुनियों से कहा।

Verse 3

इति श्रीशिवमहापुराणे विद्येश्वरसंहितायां साध्यसाधनखण्डे । तृतीयोऽध्यायः

इस प्रकार श्री शिवमहापुराण की विद्येश्वरसंहिता के साध्यसाधन-खण्ड का तृतीय अध्याय समाप्त हुआ।

Verse 4

यत्र गीतं त्रिकं प्रीत्या भक्तिज्ञानविरागकम्

जहाँ प्रेमपूर्वक भक्ती, ज्ञान और वैराग्य—यह त्रिविध उपदेश—गाया और महिमामंडित किया जाता है।

Verse 5

वेदांतवेद्यं सद्वस्तु विशेषेण प्रवर्णितम्

वेदान्त से जानने योग्य वह सत्-तत्त्व यहाँ विशेष रूप से स्पष्ट और भेदपूर्वक वर्णित किया गया है।

Verse 6

सूत उवाच । शृण्वंतु ऋषयः सर्वे पुराणं वेदसारजम् । पुरा कालेन महता कल्पेऽतीते पुनःपुनः

सूत बोले—हे ऋषियों! आप सब वेद-सार से उत्पन्न इस पुराण को सुनें। बहुत प्राचीन काल में, महान समय बीत जाने पर, जब पूर्व कल्प बार-बार समाप्त हो चुका था, तब यह पवित्र आख्यान पुनः कहा गया।

Verse 7

अस्मिन्नुपस्थिते कल्पे प्रवृत्ते सृष्टिकर्मणि । मुनीनां षट्कुलीनानां ब्रुवतामितरेतरम्

इस उपस्थित कल्प में, जब सृष्टि-कार्य आरम्भ हुआ, तब छह कुलों के मुनि परस्पर संवाद कर रहे थे।

Verse 8

इदं परमिदं नेति विवादः सुमहानभूत् । तेऽभिजग्मुर्विधातारं ब्रह्माणं प्रष्टुमव्ययम्

“यह परम है, यह नहीं”—इस प्रकार उनका अत्यन्त महान विवाद उत्पन्न हुआ। तब वे अव्यय विधाता ब्रह्मा से पूछने के लिए उसके पास गए।

Verse 9

वाग्भिर्विनयगर्भाभिः सर्वे प्रांजलयोऽब्रुवन् । त्वं हि सर्वजगद्धाता सर्वकारणकारणम्

तब वे सब हाथ जोड़कर, विनय से परिपूर्ण वचनों में बोले—“आप ही समस्त जगत के धाता हैं, और कारणों के भी परम कारण हैं।”

Verse 10

कः पुमान्सर्वतत्त्वेभ्यः पुराणः परतः परः । ब्रह्मोवाच । यतो वाचो निवर्तंते अप्राप्य मनसा सह

ब्रह्मा बोले—वह कौन पुरुष है जो समस्त तत्त्वों से भी प्राचीन और परात्पर है, जिसके पास मन सहित वाणी पहुँच न पाकर लौट आती है?

Verse 11

यस्मात्सर्वमिदं ब्रह्मविष्णुरुद्रे द्रं पूर्वकम् । सहभूतेंद्रि यैः सर्वैः प्रथमं संप्रसूयते

उसी से यह समस्त सृष्टि सर्वप्रथम प्रकट होती है—ब्रह्मा, विष्णु, रुद्र और इन्द्र आदि से आरम्भ होकर—समस्त प्राणियों तथा सभी इन्द्रियों सहित।

Verse 12

एष देवो महादेवः सर्वज्ञो जगदीश्वरः । अयं तु परया भक्त्या दृश्यते नाऽन्यथा क्वचित्

यह देव महादेव हैं—सर्वज्ञ, जगदीश्वर। वे केवल पराभक्ति से ही दर्शन देते हैं; अन्यथा कभी नहीं देखे जाते।

Verse 13

रुद्रो हरिर्हरश्चैव तथान्ये च सुरेश्वराः । भक्त्या परमया तस्य नित्यं दर्शनकांक्षिणः

रुद्र, हरि (विष्णु), हर तथा अन्य देवेश्वर—उसमें परम भक्ति रखकर—नित्य उसके दर्शन की आकांक्षा करते हैं।

Verse 14

बहुनात्र किमुक्तेन शिवे भक्त्या विमुच्यते । प्रसादाद्देवताभक्तिः प्रसादो भक्तिसंभवः । यथेहांकुरतो बीजं बीजतो वा यथांकुरः

यहाँ बहुत कहने से क्या? शिव-भक्ति से ही मुक्ति होती है। (शिव के) प्रसाद से देवता-भक्ति उत्पन्न होती है और वह प्रसाद भी भक्ति से ही जन्मता है—जैसे अंकुर से बीज और बीज से फिर अंकुर।

Verse 15

तस्मादीशप्रसादार्थं यूयं गत्वा भुवं द्विजाः । दीर्घसत्रं समाकृध्वं यूयं वर्षसहस्रकम्

इसलिए, हे द्विजो, पृथ्वी पर जाओ; और ईश्वर के प्रसाद की प्राप्ति के लिए तुम एक दीर्घ-सत्र यज्ञ आरंभ करो और उसे हजार वर्षों तक संपन्न करो।

Verse 16

अमुष्यैवाध्वरेशस्य शिवस्यैव प्रसादतः । वेदोक्तविद्यासारं तु ज्ञायते साध्यसाधनं

उसी यज्ञेश्वर भगवान् शिव की कृपा से वेदविहित विद्या का सार जाना जाता है—क्या साध्य है और उसका साधन क्या है।

Verse 17

मुनय ऊचुः । अथ किं परमं साध्यं किंवा तत्साधनं परम् । साधकः कीदृशस्तत्र तदिदं ब्रूहि तत्त्वतः

मुनियों ने कहा—अब परम साध्य क्या है? और उसे पाने का सर्वोच्च साधन क्या है? उस मार्ग के योग्य साधक कैसा हो? यह हमें तत्त्वतः बताइए।

Verse 18

ब्रह्मोवाच । साध्यं शिवपदप्राप्तिः साधनं तस्य सेवनम् । साधकस्तत्प्रसादाद्योऽनित्यादिफलनिःस्पृहः

ब्रह्मा बोले— साध्य है शिवपद की प्राप्ति; उसका साधन है भगवान् शिव की सेवा-भक्ति। और सच्चा साधक, उनकी कृपा से, अनित्य तथा अन्य क्षुद्र फलों की तृष्णा से रहित हो जाता है।

Verse 19

कर्म कृत्वा तु वेदोक्तं तदर्पितमहाफलम् । परमेशपदप्राप्तः सालोक्यादिक्रमात्ततः

वेदोक्त कर्मों को करके और उनके महान फल को परमेश्वर (भगवान् शिव) को अर्पित करके, साधक परमेश्वरपद को प्राप्त होता है; तत्पश्चात् सालोक्य आदि मुक्ति-क्रम को क्रमशः प्राप्त करता है।

Verse 20

तत्तद्भक्त्यनुसारेण सर्वेषां परमं फलम् । तत्साधनं बहुविधं साक्षादीशेन बोधितम्

जिस-जिस की भक्ति जैसी होती है, उसी के अनुसार सबको परम फल प्राप्त होता है। उस (फल) की सिद्धि के साधन अनेक प्रकार के हैं, जिन्हें साक्षात् ईश (भगवान् शिव) ने स्वयं उपदेश किया है।

Verse 21

संक्षिप्य तत्र वः सारं साधनं प्रब्रवीम्यहम् । श्रोत्रेण श्रवणं तस्य वचसा कीर्तनं तथा

अब संक्षेप में मैं तुम्हें साधना का सार बताता हूँ—कानों से उनका श्रवण और वाणी से उनका कीर्तन भी।

Verse 22

मनसा मननं तस्य महासाधनमुच्यते । श्रोतव्यः कीर्तितव्यश्च मन्तव्यश्च महेश्वरः

मन से उनका मनन महान साधन कहा गया है। महेश्वर का श्रवण, कीर्तन और चिंतन अवश्य करना चाहिए।

Verse 23

इति श्रुतिप्रमाणं नः साधनेनाऽमुना परम् । साध्यं व्रजत सर्वार्थसाधनैकपरायणाः

इस प्रकार हमारे लिए श्रुति ही प्रमाण है; इसी साधन से परम साध्य की ओर बढ़ो। जो सर्वार्थ-साधक एक ही साधना में पूर्णतः परायण हैं, वे उसी में प्रवृत्त हों।

Verse 24

प्रत्यक्षं चक्षुषा दृष्ट्वा तत्र लोकः प्रवर्तते । अप्रत्यक्षं हि सर्वत्र ज्ञात्वा श्रोत्रेण चेष्टते

जो प्रत्यक्ष आँखों से दिखता है, उसमें लोग प्रवृत्त हो जाते हैं। पर जो सर्वत्र अप्रत्यक्ष है, उसे जानकर वे श्रवण (आगम/उपदेश) के आधार पर आगे बढ़ते हैं।

Verse 25

तस्माच्छ्रवणमेवादौ श्रुत्वा गुरुमुखाद्बुधः । ततः संसाधयेदन्यत्कीर्तनं मननं सुधीः

इसलिए आरम्भ में साधक को अवश्य श्रवण करना चाहिए—गुरुमुख से उपदेश सुनकर। फिर विवेकी जन भक्ति-कीर्तन और मनन आदि अन्य साधनों का यथाविधि अभ्यास करे।

Verse 26

क्रमान्मननपर्यंते साधनेऽस्मिन्सुसाधिते । शिवयोगो भवेत्तेन सालोक्यादिक्रमाच्छनैः

जब यह साधना क्रमशः मनन-पर्यन्त भलीभाँति सिद्ध हो जाती है, तब उससे शिवयोग (शिव से एकत्व) प्रकट होता है; और फिर धीरे-धीरे क्रम से सालोक्य आदि अवस्थाएँ प्राप्त होती हैं।

Verse 27

सर्वांगव्याधयः पश्चात्सर्वानंदश्च लीयते । अभ्यासात्क्लेशमेतद्वै पश्चादाद्यंतमंगलम्

तदनन्तर समस्त अंगों के रोग शांत हो जाते हैं और साधक सर्वानन्द में लीन हो जाता है। अभ्यास से आरम्भ में कष्ट होता है, परन्तु बाद में वह आरम्भ से अन्त तक मंगलमय फल देता है।

Frequently Asked Questions

A doctrinal dispute among sages—framed as “this is supreme, not that”—is introduced as the catalyst for seeking authoritative resolution from Brahmā, signaling that the text will adjudicate ultimate reality through a cosmological-theological inquiry.

The chapter’s key “symbols” are methodological: remembering Śaṅkara before teaching signifies epistemic purification and alignment with the highest principle; calling the Purāṇa “vedasāra/vedāntasāra” encodes a claim that Purāṇic narrative is a valid carrier of Vedāntic truth when oriented to Śiva.

No distinct iconographic form of Śiva or Devī is developed in the cited portion; Śiva appears primarily as Śaṅkara invoked through smaraṇa, establishing presence and authority rather than a particular mūrti or avatāra.