
अध्याय 24 संवाद-परंपरा के माध्यम से शैव अवतार-कथा को प्रमाणित करता है। नन्दीश्वर इसे भक्ति-वर्धक प्रसंग बताकर महेश के प्रकाश-स्वरूप परम अवतार पिप्पलाद का परिचय देते हैं। महाशैव दधीचि का पूर्ववृत्त आता है—क्षुव के साथ युद्ध में विष्णु पर विजय का स्मरण और फिर शाप के द्वारा देवताओं की प्रतिक्रिया। दधीचि की आदर्श पतिव्रता पत्नी सुवर्चा देवताओं को शाप देती है, जिससे धर्म-रीति के अनुसार दिव्य व्यवस्था का सुधार होता है। इसी पृष्ठभूमि में शिव सुवर्चा के गर्भ में करुणापूर्वक पिप्पलाद रूप में प्रकट होते हैं—यह अवतार लोक-कल्याण हेतु है। आगे सूत, सनत्कुमार की नन्दीश्वर से विनीत जिज्ञासा बताते हैं—देव-शाप और शुभ ‘पिप्पलाद-चरित’ का विस्तार माँगा जाता है। अध्याय का गूढ़ संकेत है कि तप, व्रत-शील और भक्ति से वास्तविक ब्रह्माण्डीय परिणाम होते हैं, और शिव का अवतरण देव-संघर्ष से उत्पन्न असंतुलन को शांत करता है।
Verse 1
नन्दीश्वर उवाच । पिप्पलादाख्यपरममवतारं महेशितुः । शृणु प्राज्ञ महाप्रीत्या भक्तिवर्धनमुत्तमम्
नन्दीश्वर बोले—हे प्राज्ञ! महाप्रीति से सुनो; महेश के पिप्पलाद नामक परम अवतार का यह उत्तम चरित भक्ति को बढ़ाने वाला है।
Verse 2
यः पुरा गदितो विप्रो दधीचिर्मुनिसत्तमः । महाशैवस्सुप्रतापी च्यावनिर्भृगुवंशजः
जो पहले कहा गया—वह ब्राह्मण, मुनियों में श्रेष्ठ दधीचि, महान शैव-भक्त, तेजस्वी, और च्यवन के द्वारा भृगु-वंश में उत्पन्न था।
Verse 3
क्षुवेण सह संग्रामे येन विष्णुः पराजितः । सनिर्जरोऽथ संशप्तो महेश्वरसहायिना
क्षु के साथ हुए संग्राम में जिसके द्वारा विष्णु पराजित हुए; वह (वीर) फिर देवों सहित भी महेश्वर की सहायता से दबा दिया गया।
Verse 4
तस्य पत्नी महाभागा सुवर्चा नामनामतः । महापतिव्रता साध्वी यया शप्ता दिवौकसः
उसकी पत्नी महाभागा थी, जिसका नाम सुवर्चा प्रसिद्ध था। वह परम पतिव्रता साध्वी थी, जिसके द्वारा देवलोक के निवासी भी शापित हुए।
Verse 5
तस्मात्तस्यां महादेवो नानालीलाविशारदः । प्रादुर्बभूव तेजस्वी पिप्पलादेति नामतः
अतः उसी में नानाविध दिव्य लीलाओं में निपुण महादेव तेजस्वी रूप से प्रकट हुए और ‘पिप्पलाद’ नाम से विख्यात हुए।
Verse 6
सूत उवाच । इत्याकर्ण्य मुनिश्रेष्ठो नन्दीश्वरवचोऽद्भुतम् । सनत्कुमारः प्रोवाच नतस्कन्धः कृताञ्जलिः
सूत बोले—नन्दीश्वर के इन अद्भुत वचनों को सुनकर मुनिश्रेष्ठ सनत्कुमार ने कंधे झुकाकर, हाथ जोड़कर, विनयपूर्वक कहा।
Verse 7
सनत्कुमार उवाच । नन्दीश्वर महाप्राज्ञ साक्षाद्रुद्रस्वरूपधृक् । धन्यस्त्वं सद्गुरुस्तात श्रावितेयं कथाद्भुता
सनत्कुमार बोले—हे नन्दीश्वर! हे महाप्राज्ञ! आप साक्षात् रुद्रस्वरूप हैं। धन्य हैं आप, हे तात, सच्चे गुरु; आपने यह अद्भुत पवित्र कथा सुनाई है।
Verse 8
क्षुवेण सह संग्रामे श्रुतो विष्णुपुरा जयः । ब्रह्मणा मे पुरा तात तच्छापश्च शिलादज
हे शिलादज प्रिय! क्षु के साथ हुए संग्राम में मैंने विष्णुपुरी की विजय का वृत्तांत सुना था। और हे तात, पूर्वकाल में ब्रह्मा से मुझे वह शाप भी प्राप्त हुआ।
Verse 9
अधुना श्रोतुमिच्छामि देवशापं सुवर्चया । दत्तं पश्चात्पिप्पलादचरितं मङ्गलायनम्
अब मैं सुवर्चा द्वारा दिए गए देवशाप को सुनना चाहता हूँ; और उसके बाद मंगलमय पिप्पलाद का चरित्र, जो कल्याण का स्रोत है।
Verse 10
सूत उवाच । इति श्रुत्वाथ शैलादिर्विधिपुत्रवचश्शुभम् । प्रत्युवाच प्रसन्नात्मा स्मृत्वा शिवपदाम्बुजम्
सूत बोले—विधि-पुत्र के वे शुभ वचन सुनकर शैलादि का मन प्रसन्न हो गया। उन्होंने भगवान शिव के चरण-कमलों का स्मरण करके उत्तर दिया।
Verse 11
नन्दीश्वर उवाच । एकदा निर्जरास्सर्वे वासवाद्या मुनीश्वर । वृत्रासुरसहायैश्च दैत्यैरासन्पराजिताः
नन्दीश्वर बोले—हे मुनिश्रेष्ठ! एक बार वासव (इन्द्र) आदि समस्त देवता, वृत्रासुर के सहायक दैत्यों द्वारा पराजित हो गए।
Verse 12
स्वानि स्वानि वरास्त्रा णि दधीचस्याश्रमेऽखिलाः । निक्षिप्य सहसा सद्योऽभवन्देवाः पराजिताः
सभी देवताओं ने दधीचि के आश्रम में अपने-अपने श्रेष्ठ अस्त्र रख दिए; और वे सहसा उसी क्षण पराजित हो गए।
Verse 13
तदा सर्वे सुरास्सेन्द्रा वध्यमानास्तथर्षयः । ब्रह्मलोकगताश्शीघ्रं प्रोचुः स्वं व्यसनं च तत्
तब इन्द्र सहित समस्त देवता और ऋषिगण, मारे जाते हुए, शीघ्र ब्रह्मलोक गए और ब्रह्मा से अपना वह सारा संकट कह सुनाया।
Verse 14
तच्छ्रुत्वा देववचनं ब्रह्मा लोकपितामहः । सर्वं शशंस तत्त्वेन त्वष्टुश्चैव चिकीर्षितम्
देवताओं के वचन सुनकर लोकपितामह ब्रह्मा ने यथार्थ के अनुसार सब कुछ बताया—और त्वष्टा जो करना चाहता था, वह भी।
Verse 15
भवद्वधार्थं जनितस्त्वष्ट्रायं तपसा सुराः । वृत्रो नाम महातेजाः सर्वदैत्याधिपो महान्
हे देवताओं! तुम्हारे वध के लिए त्वष्टा ने तपस्या द्वारा वृत्र नामक महातेजस्वी और दैत्यों के महान अधिपति को उत्पन्न किया है।
Verse 16
अथ प्रयत्नः क्रियतां भवेदस्य वधो यथा । तत्रोपायं शृणु प्राज्ञ धर्महेतोर्वदामि ते
अब ऐसा प्रयत्न किया जाए जिससे उसका वध हो सके। हे बुद्धिमान! उसके उपाय को सुनो, मैं धर्म के निमित्त तुम्हें बताता हूँ।
Verse 17
महामुनिर्दधीचिर्यस्स तपस्वी जितेन्द्रियः । लेभे शिवं समाराध्य वज्रास्थित्ववरम्पुरा
महामुनि दधीचि, जो तपस्वी और जितेन्द्रिय हैं, उन्होंने पूर्वकाल में शिव की आराधना करके वज्र के समान हड्डियों का वरदान प्राप्त किया था।
Verse 18
तस्यास्थीन्येव याचध्वं स दास्यति न संशय । निर्माय तैर्दण्डवज्रं वृत्रं जहि न संशयः
तुम उनसे उनकी हड्डियाँ ही माँगो, वे निस्संदेह दे देंगे। उनसे वज्ररूपी दण्ड बनाकर वृत्र का वध करो, इसमें कोई संशय नहीं है।
Verse 19
नन्दीश्वर उवाच । तच्छ्रुत्वा ब्रह्मवचनं शक्रो गुरुसमन्वितः । आगच्छत्सामरः सद्यो दधीच्याश्रममुत्तमम्
नन्दीश्वर ने कहा: ब्रह्मा के उन वचनों को सुनकर, इन्द्र अपने गुरु और देवताओं के साथ तुरंत दधीचि के उत्तम आश्रम में आए।
Verse 20
दृष्ट्वा तत्र मुनिं शक्रः सुवर्चान्वितमादरात् । ननाम साञ्जलिर्नम्रः सगुरुः सामरश्च तम्
वहाँ तेजस्वी तपोदीप्त मुनि को देखकर शक्र (इन्द्र) आदरपूर्वक निकट आया। हाथ जोड़कर, विनय से झुककर, गुरु सहित और देवसमूह सहित उसने उन्हें प्रणाम किया।
Verse 21
तदभिप्रायमाज्ञाय स मुनिर्बुधसत्तमः । स्वपत्नीं प्रेषयामास सुवर्चां स्वाश्रमान्तरम्
उनका अभिप्राय जानकर, बुद्धिमानों में श्रेष्ठ उस मुनि ने अपनी पत्नी सुवर्चा को अपने आश्रम के भीतर के भाग में भेज दिया।
Verse 22
ततस्स देवराजश्च सामरः स्वार्थसाधकः । अर्थशास्त्रपरो भूत्वा मुनीशं वाक्यमब्रवीत्
तब देवों का राजा, देवगणों सहित, अपना प्रयोजन सिद्ध करने को तत्पर होकर और नीति-शास्त्र के अनुसार आचरण करते हुए, मुनिश्रेष्ठ से ये वचन बोला।
Verse 23
शक्र उवाच । त्वष्ट्रा विप्रकृताः सर्वे वयन्देवास्तथर्षयः । शरण्यं त्वां महाशैवं दातारं शरणं गताः
शक्र बोले—त्वष्टा ने हम सबको, देवों को भी और ऋषियों को भी, अत्यन्त कष्ट पहुँचाया है। इसलिए हम शरण देने वाले, महाशैव, दाता—आपकी शरण में आए हैं।
Verse 24
स्वास्थीनि देहि नो विप्र महावज्रमयानि हि । अस्थ्ना ते स्वपविं कृत्वा हनिष्यामि सुरद्रुहम्
हे विप्र-मुनि, हमें अपनी अस्थियाँ दीजिए; वे सचमुच महावज्र-स्वरूप हैं। आपकी अस्थियों से अपना वज्र बनाकर मैं देवद्रोही का वध करूँगा।
Verse 25
इत्युक्तस्तेन स मुनिः परोपकरणे रतः । ध्यात्वा शिवं स्वनाथं हि विससर्ज कलेवरम्
उसके ऐसा कहने पर वह मुनि, परोपकार में निरत, अपने स्वामी परमेश्वर शिव का ध्यान करके, सचेत रूप से देह का त्याग कर गया।
Verse 26
ब्रह्मलोकं गतस्सद्यस्स मुनिर्ध्वस्तबन्धनः । पुष्पवृष्टिरभूत्तत्र सर्वे विस्मयमागताः
समस्त बंधनों से तत्क्षण मुक्त होकर वह मुनि तुरंत ब्रह्मलोक को प्राप्त हुआ। वहाँ पुष्पवृष्टि हुई और सब लोग विस्मित हो उठे।
Verse 27
अथ गां सुरभिं शक्र आहूयाशु ह्यलेहयत् । अस्त्रनिर्मितये त्वाष्ट्रं निदि देश तदस्थिभिः
तब शक्र (इन्द्र) ने शीघ्र सुरभि गौ को बुलाकर उन अवशेषों को चटवाया। उन्हीं अस्थियों से अस्त्र बनाने हेतु उसने त्वष्टा को आदेश दिया।
Verse 28
विश्वकर्मा तदाज्ञप्तश्चक्लृपेऽस्त्राणि कृत्स्नशः । तदस्थिभिर्वज्रमयस्सुदृढैश्शिववर्चसा
उसकी आज्ञा पाकर विश्वकर्मा ने समस्त अस्त्रों का निर्माण किया—उन्हीं अस्थियों से वज्रमय, अत्यन्त दृढ़, शिव-तेज से संपन्न।
Verse 29
वंशोद्भवं वज्रं शरो ब्रह्मशिरस्तथा । अन्यास्थिभिर्बहूनि स्वपराण्यस्त्राणि निर्ममे
बाँस से उत्पन्न अस्थि से उसने वज्र, बाण और ब्रह्मशिर नामक अस्त्र बनाया; और अन्य अस्थियों से अपने तथा दूसरों के लिए भी अनेक परम अस्त्र रचे।
Verse 30
तमिन्द्रो वज्रमुद्यम्य वर्द्धितः शिववर्चसा । वृत्रमभ्यद्रवत्क्रुद्धो मुने रुद्र इवान्तकम्
हे मुने! शिव के तेज से बढ़े हुए पराक्रम वाला इन्द्र वज्र उठाकर क्रोध में वृत्र पर टूट पड़ा—जैसे रुद्र स्वयं मृत्यु पर धावा बोलें।
Verse 31
ततः शक्रस्सुसन्नद्धस्तेन वज्रेण स द्रुतम् । उच्चकर्त शिरो वार्त्रं गिरिशृंगमिवौजसा
तब पूर्णतः सन्नद्ध शक्र ने उसी वज्र से शीघ्र प्रहार कर बलपूर्वक वृत्र का सिर काट दिया—मानो पर्वत-शिखर को चीर दे।
Verse 32
तदा समुत्सवस्तात बभूव त्रिदिवौकसाम् । तुष्टुवुर्निर्जराश्शक्रम्पेतुः कुसुमवृष्टयः
तब, हे तात! स्वर्गवासियों में महान उत्सव हुआ। अमर देवताओं ने शक्र की स्तुति की और पुष्प-वृष्टि होने लगी।
Verse 33
इति ते कथितन्तात प्रसंगाच्चरि तन्त्विदम् । पिप्पलादावतारम्भे शृणु शम्भोर्महादरात्
हे तात! प्रसंगवश क्रम से यह वृत्तांत मैंने तुमसे कहा। अब पिप्पलाद के अवतार-प्रसंग के आरम्भ में, शम्भु की महिमा को बड़े आदर से सुनो।
Verse 34
सुवर्चा सा मुनेः पत्नी दधीचस्य महात्मनः । ययौ स्वमाश्रमाभ्यन्तस्तदाज्ञप्ता पतिव्रता
महात्मा दधीचि मुनि की पतिव्रता पत्नी सुवर्चा, उनके आदेश का पालन करती हुई, अपने आश्रम के भीतर चली गई।
Verse 35
आगत्य तत्र सा दृष्ट्वा न पतिं स्वन्तपस्विनी । गृहकार्यं च सा कृत्वाखिलम्पतिनिदेशतः
वहाँ पहुँचकर उस साध्वी तपस्विनी ने अपने पति को नहीं देखा; फिर भी पति के निर्देशानुसार उसने समस्त गृहकार्य पूरा किया।
Verse 36
आजगाम पुनस्तत्र पश्यन्ती बह्वशोभनम् । देवांश्च तान्मुनिश्रेष्ठ सुवर्चा विस्मिताभवत्
वह फिर वहाँ आई और अनेक अद्भुत दृश्य देखे; उन देवताओं को देखकर, हे मुनिश्रेष्ठ, सुवर्चा विस्मित हो गई।
Verse 37
ज्ञात्वा च तत्सर्वमिदं सुराणां कृत्यं तदानीञ्च चुकोप साध्वी । ददौ तदा शापमतीव रुष्टा तेषां सुवर्चा ऋषिवर्यभार्या
देवताओं के इस समस्त कृत्य को जानकर वह साध्वी तत्काल क्रोधित हो गई; तब ऋषिवर्य की पत्नी सुवर्चा ने अत्यन्त रुष्ट होकर उन्हें शाप दिया।
Verse 38
सुवर्चोवाच । अहो सुरा द्रुष्टतराश्च सर्वे स्वकार्यदक्षा ह्यबुधाश्च लुब्धाः । तस्माच्च सर्वे पशवो भवन्तु सेन्द्राश्च मेऽद्यप्रभृतीत्युवाच
सुवर्चा बोली—“हाय! ये सब देव अत्यन्त कपटी हो गए हैं; अपने काम साधने में चतुर, पर बुद्धिहीन और लोभी। इसलिए आज से इन्द्र सहित ये सब पशु हो जाएँ!”
Verse 39
एवं शापन्ददौ तेषां सुराणां सः तपस्विनी । सशक्राणां च सर्वेषां सुवर्चा मुनिकामिनी
इस प्रकार तपस्विनी, मुनि-प्रिया सुवर्चा ने इन्द्र सहित उन समस्त देवताओं को शाप दे दिया।
Verse 40
अनुगन्तुम्पतेर्लोकमथेच्छत्सा पतिव्रता । चितां चक्र समेधोभिः सुपवित्रैर्मनस्विनी
तदनन्तर पति के लोक का अनुगमन करने की इच्छा से, उस पतिव्रता, दृढ़चित्ता नारी ने अति पवित्र समिधाओं से चिता रची।
Verse 41
ततो नभोगिरा प्राह सुवर्चान्ताम्मुनिप्रियाम् । आश्वासयन्ती गिरिशप्रेरिता सुखदायिनी
तब गिरिश (शिव) की प्रेरणा से सुखदायिनी नभोगिरा ने मुनि-प्रिया सुवर्चान्ता से कहा और उसे सांत्वना दी।
Verse 42
आकाशवाण्युवाच । साहसं न कुरु प्राज्ञे शृणु मे परमं वचः । मुनितेजस्त्वदुदरे तदुत्पादय यत्नतः
आकाशवाणी बोली—हे प्राज्ञे, साहस मत करो; मेरा परम वचन सुनो। मुनि का तेज तुम्हारे उदर में है; उसे यत्नपूर्वक उत्पन्न करो।
Verse 43
ततः स्वाभीष्टचरणन्देवि कर्तुन्त्वमर्हसि । सगर्भा न दहेद्गात्रमिति ब्रह्मनिदेशनम्
तत्पश्चात्, हे देवि, तुम अपने प्रिय कार्य को कर सकती हो; परन्तु ब्रह्मा का आदेश है—गर्भवती स्त्री अपने शरीर को न जलाए।
Verse 44
नन्दीश्वर उवाच । इत्युक्त्वा सा नभोवाणी विरराम मुनीश्वर । तां श्रुत्वा सा मुनेः पत्नी विस्मिताभूत्क्षणं च सा
नन्दीश्वर बोले—ऐसा कहकर, हे मुनीश्वर, वह दिव्य आकाशवाणी शांत हो गई। उसे सुनकर मुनि की पत्नी क्षणभर के लिए विस्मित हो उठी।
Verse 45
सुवर्चा सा महासाध्वी पतिलोकमभीप्सती । उपविश्याश्मना भूयः सोदरं विददार ह
वह तेजस्विनी सुवर्चा, परम साध्वी, पति-लोक को पाने की अभिलाषा से बैठ गई और फिर पत्थर से अपना उदर पुनः चीर डाला।
Verse 46
निर्गतो जठरात्तस्या गर्भो मुनिवरस्य सः । महादिव्यतनुर्दीप्तो भासयंश्च दिशोदश
उसके गर्भ से उस श्रेष्ठ मुनि का भ्रूण बाहर निकला—महादिव्य देह से दीप्त, और दसों दिशाओं को प्रकाशित करता हुआ।
Verse 47
साक्षाद्रुद्रावतारोऽसौ दधीच वरतेजसः । प्रादुर्भूतस्स्वयन्तात स्वलीलाकरणे क्षमः
वह साक्षात् रुद्रावतार था—वर-तेज से युक्त दधीच। वह स्वयं प्रकट हुआ और प्रभु की लीला करने में पूर्ण समर्थ था।
Verse 48
तन्दृष्ट्वा स्वसुतन्दिव्यं स्वरूपम्मुनिकामिनी । सुवर्चाज्ञाय मनसा साक्षाद्रुद्रावतारकम्
अपने पुत्र को उस दिव्य स्वरूप में देखकर, मुनि-प्रिया सुवर्चा ने मन ही मन जान लिया कि वह साक्षात् रुद्रावतार है।
Verse 49
प्रहृष्टाभून्महासाध्वी प्रणम्याशु नुनाव सा । स्वहृदि स्थापयामास तत्स्वरूपम्मुनीश्वर
हे मुनीश्वर! वह महासाध्वी अत्यन्त हर्षित हुई। शीघ्र प्रणाम करके उसने स्तुति आरम्भ की और उस दिव्य स्वरूप को अपने हृदय में स्थापित कर लिया।
Verse 50
सुवर्चा तनयं तं च प्रहस्य विमलेक्षणा । जननी प्राह सुप्रीत्या पतिलोकमभीप्सती
तब निर्मल-नेत्रों वाली माता सुवर्चा अपने पुत्र पर मुस्कराई और गहरे स्नेह से, पति-लोक को पाने की अभिलाषा रखते हुए, बोली।
Verse 51
सुवर्चोवाच । हे तात परमेशान चिरन्तिष्ठास्य सन्निधौ । अश्वत्थस्य महाभाग सर्वेषां सुखदो भवेः
सुवर्चा बोली—हे तात, हे परमेशान! इस पवित्र अश्वत्थ के सान्निध्य में आप चिरकाल तक विराजें। हे महाभाग! आप सबको सुख देने वाले बनें।
Verse 52
मामाज्ञापय सुप्रीत्या पतिलोकाय चाधुना । तत्रस्थाहं च पतिना त्वां ध्याये रुद्ररूपिणम्
अब कृपापूर्ण प्रीति से मुझे पति-लोक जाने की आज्ञा दीजिए। वहाँ अपने पति के साथ रहकर मैं आपको—हे रुद्र-रूप—ध्यान करूँगी।
Verse 54
एवन्दधीचपत्नी सा पतिना संगता मुने । शिवलोकं समासाद्य सिषेवे शङ्करम्मुदा
इस प्रकार, हे मुनि, दधीचि की पत्नी पति से मिलकर शिवलोक को पहुँची और वहाँ आनंदपूर्वक भगवान् शंकर की सेवा करने लगी।
Verse 55
एतस्मिन्नन्तरे देवास्सेन्द्राश्च मुनिभिस्सह । तत्राजग्मुस्त्वरा तात आहूता इव हर्षिताः
इसी बीच, हे प्रिय, इन्द्र सहित देवगण मुनियों के साथ वहाँ शीघ्र पहुँचे, मानो बुलाए गए हों—आनन्द से परिपूर्ण।
Verse 56
हरिर्ब्रह्मा च सुप्रीत्यावतीर्णं शंकरं भुवि । सुवर्चायां दधीचाद्वा ययतुस्स्वगणैस्सह
तब हरि (विष्णु) और ब्रह्मा अत्यन्त प्रसन्न होकर, अपने-अपने गणों सहित, पृथ्वी पर अवतीर्ण शंकर के पास—सुवर्चा में दधीचि मुनि के आश्रम—गए।
Verse 57
तत्र दृष्ट्वावतीर्णन्तं मुनिपुत्रत्वमागतम् । रुद्रं सर्वे प्रणेमुश्च तुष्टुवुर्बद्धपाणयः
वहाँ रुद्र को अवतीर्ण होकर मुनि-पुत्र रूप में आया देख, सबने उन्हें प्रणाम किया और हाथ जोड़कर उनकी स्तुति की।
Verse 58
तदोत्सवो महानासीद्देवानां मुनिसत्तम । नेदुर्दुन्दुभयस्तत्र नर्तक्यो ननृतुर्मुदा
हे श्रेष्ठ मुनि, देवताओं का वह उत्सव अत्यन्त महान था। वहाँ दुन्दुभियाँ गूँज उठीं और अप्सराएँ हर्ष से नृत्य करने लगीं।
Verse 59
जगुर्गन्धर्वपुत्राश्च किन्नरा वाद्यवादकाः । वादयामासुरमराः पुष्प वृष्टिं च चक्रिरे
गन्धर्वों के पुत्र गाने लगे और वाद्य-निपुण किन्नरों ने वाद्य बजाए। अमर देवों ने भी संगीत गुँजाया और पुष्प-वृष्टि की।
Verse 60
पिप्पलस्य शर्वपितुर्विलसन्तं सुतं च तम् । संस्कृत्य विधिवत्सर्वे विष्ण्वाद्यास्तुष्टुवुः पुनः
तब विष्णु आदि समस्त देवताओं ने शर्व (शिव) के पुत्र, पिप्पल के उस तेजस्वी पुत्र का विधिपूर्वक संस्कार करके, पुनः श्रद्धापूर्वक उसकी स्तुति की।
Verse 61
पिप्पलादेति तन्नाम चक्रे ब्रह्मा प्रसन्नधीः । प्रसन्नो भव देवेश इत्यूचे हरिणा सुरैः
प्रसन्नचित्त ब्रह्मा ने उसका नाम “पिप्पलाद” रखा। तब हरि (विष्णु) देवताओं सहित देवेश शंकर से बोले—“हे देवेश, प्रसन्न होइए।”
Verse 62
इत्युक्त्वा तमनुज्ञाय ब्रह्मा विष्णुस्सुरास्तथा । स्वंस्वं धाम ययुस्सर्वे विधाय च महोत्सवम्
ऐसा कहकर और अनुमति लेकर ब्रह्मा, विष्णु तथा देवगण—महामहोत्सव का विधिपूर्वक आयोजन करके—सब अपने-अपने धाम को चले गए।
Verse 63
अथ रुद्रः पिप्पलादोऽश्वत्थमूले महाप्रभुः । तताप सुचिरं कालं लोकानां हितकाम्यया
तदनंतर महाप्रभु रुद्र—पिप्पलाद—ने लोकों के कल्याण की कामना से पवित्र अश्वत्थ के मूल में बहुत दीर्घकाल तक तप किया।
Verse 64
इत्थं सुतपतस्तस्य पिप्पलादस्य सम्मुखे । महाकालो व्यतीयाय लोकचर्यानुसारिणः
इस प्रकार उस पिप्पलाद के सम्मुख, सुतपा अपने व्रत-आचरण में लगे रहे; और लोक-रीति के अनुसार महाकाल (महान समय) बीतता चला गया।
Verse 93
नन्दीश्वर उवाच । इत्येवं सा बभाषेऽथ सुवर्चा तनयम्प्रति । पतिमन्वगमत्साध्वी परमेण समाधिना
नन्दीश्वर बोले—इस प्रकार अपने पुत्र से कहकर साध्वी सुवर्चा परम समाधि में स्थित होकर अपने पति के पीछे-पीछे चली गई।
It presents the narrative premise for Śiva’s manifestation as Pippalāda: the Mahāśaiva sage Dadhīci and his wife Suvarcā become pivotal through conflict-history and a deva-directed curse, culminating in Śiva’s avatāra as a restorative intervention.
The chapter uses śāpa (curse), pativratā power, and avatāra-birth as symbolic operators for Purāṇic causality: disciplined vow and devotion are not merely ethical ideals but mechanisms that reshape cosmic order, with Śiva’s descent representing anugraha that re-harmonizes disrupted dharma.
Śiva is highlighted in the avatāra-form named Pippalāda, described as a radiant manifestation arising in Suvarcā; the emphasis is on Maheśvara’s capacity to enter embodied history to protect devotees and recalibrate divine relations.