
इस अध्याय में सूतजी बताते हैं कि गौतम ऋषि ने पत्नी सहित जो शिवभक्ति की, उससे प्रसन्न होकर भगवान शिव गणों के साथ प्रकट हुए। कृपानिधि शम्भु ने वर माँगने को कहा। गौतम ने शिव के मंगलमय स्वरूप का दर्शन कर स्तुति की और पाप-नाश तथा निष्पाप होने की प्रार्थना की। शिव ने कहा कि गौतम स्वभाव से ही शुद्ध हैं; भक्ति में स्थित भक्त को पापी नहीं मानना चाहिए, और भक्त का दर्शन भी दूसरों को पवित्र करता है। फिर शिव ने भक्त-द्रोह करने वाले दुरात्माओं के दुष्कर्मों का भार उन्हीं पर लौटने की बात कही और बताया कि वे सज्जनों के हितैषी तथा दुष्टों के दण्डदाता हैं। इस प्रकार दर्शन, सत्यनिष्ठ भक्ति और ईश्वरीय न्याय से शुद्धि का मार्ग प्रतिपादित होता है।
Verse 1
सूत उवाच । एवं कृते तु ऋषिणा सस्त्रीकेन द्विजाश्शिवः । आविर्बभूव स शिवः प्रसन्नस्सगणस्तदा
सूत बोले—जब ऋषि ने पत्नी सहित ऐसा कर्म सम्पन्न किया, तब द्विजों के समक्ष भगवान् शिव प्रकट हुए। तब वह शिव प्रसन्न होकर अपने गणों सहित प्रकट हुए।
Verse 2
अथ प्रसन्नस्स शिवो वरं ब्रूहि महामुने । प्रसन्नोऽहं सुभक्त्या त इत्युवाच कृपानिधिः
तब प्रसन्न भगवान् शिव ने महामुनि से कहा— “वर माँगो; तुम्हारी शुद्ध भक्ति से मैं संतुष्ट हूँ।” ऐसा करुणानिधि शम्भु ने कहा।
Verse 3
तदा तत्सुंदरं रूपं दृष्ट्वा शंभोर्महात्मनः । प्रणम्य शंकरं भक्त्या स्तुतिं चक्रे मुदान्वितः
तब महात्मा शम्भु के परम सुन्दर रूप को देखकर उसने भक्ति से शंकर को प्रणाम किया और हर्ष से भरकर स्तुति करने लगा।
Verse 4
स्तुत्वा बहु प्रणम्येशं बद्धाञ्जलिपुटः स्थितः । निष्पापं कुरु मां देवाब्रवीदिति स गौतमः
बहुत स्तुति करके और बार-बार ईश्वर को प्रणाम कर, गौतम हाथ जोड़कर खड़ा हुआ और देव से बोला— “हे प्रभो, मुझे निष्पाप कर दीजिए।”
Verse 5
सूत उवाच । इत्याकर्ण्य वचस्तस्य गौतमस्य महात्मनः । सुप्रसन्नतरो भूत्वा शिवो वाक्यमुपाददे
सूत ने कहा—महात्मा गौतम के वचन सुनकर भगवान शिव और भी अधिक प्रसन्न हुए और उत्तर देने लगे।
Verse 6
शिव उवाच । धन्योऽसि कृतकृत्योऽसि निष्पापोऽसि सदा मुने । एतैर्दुष्टैः किल त्वं च च्छलितोऽसि खिलात्मभिः
शिव ने कहा—“तुम धन्य हो, कृतकृत्य हो, हे मुनि, तुम सदा निष्पाप हो; परंतु इन दुष्ट, विकृत-चित्त वालों ने तुम्हें छल लिया है।”
Verse 7
त्वदीयदर्शनाल्लोका निष्पापाश्च भवंति हि । किं पुनस्त्वं सपापोऽसि मद्भक्तिनिरतस्सदा
आपके दर्शन मात्र से ही लोग निःपाप हो जाते हैं। फिर आप स्वयं पापी कैसे हो सकते हैं, जब आप सदा मेरी भक्ति में रत रहते हैं?
Verse 8
उपद्रवस्त्वयि मुने यैः कृतस्तु दुरात्मभिः । ते पापाश्च दुराचारा हत्यावंतस्त एव हि
हे मुने, जिन दुरात्माओं ने तुम्हें कष्ट पहुँचाया है, वे पापी और दुराचारी हैं; वास्तव में वही हत्याकर्म के अपराधी हैं।
Verse 9
एतेषां दर्शनादन्ये पापिष्ठाः संभवंतु च । कृतघ्नाश्च तथा जाता नैतेषां निष्कृतिः क्वचित्
ऐसे लोगों के दर्शन से अन्य भी अधिक पापी हो सकते हैं; और वे स्वयं भी कृतघ्न बन जाते हैं। उनके लिए कभी भी प्रायश्चित्त नहीं है।
Verse 10
सूत उवाच । इत्युक्त्वा शंकरस्तस्मै तेषां दुश्चरितं तदा । बहूवाच प्रभुर्विप्राः सत्कदोऽसत्सु दंडदः
सूतजी बोले—ऐसा कहकर शंकर ने तब उसे उन लोगों के दुष्चरित्र का विस्तार से वर्णन किया। हे विप्रों, सत्कर्मियों को फल देने वाले और दुष्टों को दण्ड देने वाले प्रभु ने बहुत कुछ कहा।
Verse 11
शर्वोक्तमिति स श्रुत्वा सुविस्मितमना ऋषिः । सुप्रणम्य शिवं भक्त्या सांजलिः पुनरब्रवीत्
शर्व (शिव) के ये वचन सुनकर ऋषि का मन अत्यन्त विस्मित हो उठा। उन्होंने भक्ति से शिव को भलीभाँति प्रणाम किया और हाथ जोड़कर फिर बोले।
Verse 12
गौतम उवाच । ऋषिभिस्तैर्महेशान ह्युपकारः कृतो महान् । यद्येवं न कृतं तैस्तु दर्शनं ते कुतो भवेत्
गौतम बोले—हे महेशान, उन ऋषियों ने आपका महान उपकार किया है। यदि उन्होंने ऐसा न किया होता, तो आपका दर्शन उन्हें कैसे प्राप्त होता?
Verse 13
धन्यास्ते ऋषयो यैस्तु मह्यं शुभतरं कृतम् । तद्दुराचरणादेव मम स्वार्थो महानभूत्
धन्य हैं वे ऋषि, जिनके द्वारा मेरे लिए अत्यन्त शुभ कार्य हुआ। वास्तव में, उसी दुराचरण से मेरा एक महान प्रयोजन सिद्ध हो गया।
Verse 14
सूत उवाच । इत्येवं तद्वचश्श्रुत्वा सुप्रसन्नो महेश्वरः । गौतमं प्रत्युवाचाशु कृपादृष्ट्या विलोक्य च
सूतजी बोले—उन वचनों को सुनकर महेश्वर अत्यन्त प्रसन्न हो गए। उन्होंने कृपाभरी दृष्टि से गौतम को देखकर तुरंत उत्तर दिया।
Verse 15
शिव उवाच । ऋषि धन्योसि विप्रेंद्र ऋषे श्रेष्ठतरोऽसि वै । ज्ञात्वा मां सुप्रसन्नं हि वृणु त्वं वरमुत्तमम्
शिव ने कहा—हे ऋषि, हे ब्राह्मणों में श्रेष्ठ, तुम धन्य हो; निश्चय ही तुम द्रष्टाओं में सर्वोत्तम हो। मुझे पूर्णतः प्रसन्न जानकर अब तुम उत्तम वर माँगो।
Verse 16
सूत उवाच । गौतमोऽपि विचार्यैव लोके विश्रुतमित्युत । अन्यथा न भवेदेव तस्मादुक्तं समाचरेत्
सूत ने कहा—गौतम ने भी विचार करके कहा, “यह लोक में प्रसिद्ध है; यह अन्यथा हो ही नहीं सकता।” इसलिए जैसा कहा गया है, वैसा ही विधिपूर्वक आचरण करना चाहिए।
Verse 17
निश्चित्यैवं मुनिश्रेष्ठो गौतमश्शिवभक्तिमान् । सांजलिर्नतशीर्षो हि शंकरं वाक्यमब्रवीत्
इस प्रकार निश्चय करके शिवभक्त मुनिश्रेष्ठ गौतम ने हाथ जोड़कर, सिर झुकाकर, शंकर से ये वचन कहे।
Verse 18
गौतम उवाच । सत्यं नाथ ब्रवीषि त्वं तथापि पंचभिः कृतम् । नान्यथा भवतीत्यत्र यज्जातं जायतां तु तत्
गौतम ने कहा—हे नाथ, आप सत्य ही कहते हैं; तथापि यह पाँचों के द्वारा किया गया है, इसलिए यहाँ यह अन्यथा हो नहीं सकता। अतः जो यहाँ उत्पन्न हुआ है, वही पूर्ण रूप से सिद्ध हो।
Verse 19
यदि प्रसन्नो देवेश गंगा च दीयतां मम । कुरु लोकोपकारं हि नमस्तेऽस्तु नमोऽस्तु ते
हे देवेश, यदि आप प्रसन्न हैं तो मुझे गंगा प्रदान कीजिए। लोकों के उपकार हेतु ऐसा कीजिए। आपको नमस्कार है—बार-बार नमस्कार।
Verse 20
सूत उवाच । इत्युक्त्वा वचनं तस्य धृत्वा वै पादपंकजम् । नमश्चकार देवेशं गौतमो लोककाम्यया
सूत बोले—यह कहकर गौतम ने प्रभु के कमल-चरणों को धारण किया और लोक-कल्याण की कामना से देवेश शिव को प्रणाम किया।
Verse 21
ततस्तु शंकरो देवः पृथिव्याश्च दिवश्च सः । सारं चैव समुद्धृत्य रक्षितं पूर्वमेव तत्
तब देव शंकर ने पृथ्वी और स्वर्ग का सार तत्त्व निकालकर, उसी को पहले से ही सुरक्षित रख लिया (लोक-रक्षा हेतु)।
Verse 22
विवाहे ब्रह्मणा दत्तमवशिष्टं च किंचन । तत्तस्मै दत्तवाञ्च्छंभुर्मुनये भक्तवत्सलः
विवाह में ब्रह्मा द्वारा दिए गए दानों में जो कुछ थोड़ा-सा शेष रह गया था, भक्तवत्सल शंभु ने वह शेष भी उस मुनि को दे दिया।
Verse 23
गंगाजलं तदा तत्र स्त्रीरूपमभवत्परम् । तस्याश्चैव ऋषिश्रेष्ठः स्तुतिं कृत्वा नतिं व्यधात्
उसी स्थान पर तब गंगा का जल परम अद्भुत स्त्री-रूप हो गया। उसे देखकर ऋषियों में श्रेष्ठ ने स्तुति की और श्रद्धापूर्वक प्रणाम किया।
Verse 24
गौतम उवाच । धन्यासि कृतकृत्यासि पावितं भुवनं त्वया । मां च पावय गंगे त्वं पततं निरये ध्रुवम्
गौतम बोले—तू धन्य है, तू कृतकृत्य है; तेरे द्वारा त्रिलोकी पवित्र हुई है। हे गंगे, मुझे भी पवित्र कर, क्योंकि मैं निश्चय ही नरक में गिर रहा हूँ।
Verse 25
सूत उवाच । शंभुश्चापि तदोवाच सर्वेषां हितकृच्छृणु । गंगे गौतममेनं त्वं पावयस्व मदाज्ञया
सूत बोले—तब शम्भु ने भी कहा: “सर्वहित करने वाली, सुनो। हे गंगा, मेरी आज्ञा से तुम इस गौतम को पवित्र करो।”
Verse 26
इति श्री शिवमहापुराणे चतुर्थ्यां कोटिरुद्रसंहितायां । त्र्यंबकेश्वरमाहात्म्यवर्णनं नाम षड्विंशोऽध्यायः
इस प्रकार श्रीशिवमहापुराण के चतुर्थ कोटिरुद्रसंहिता में ‘त्र्यंबकेश्वर-माहात्म्य-वर्णन’ नामक छब्बीसवाँ अध्याय समाप्त हुआ।
Verse 27
गंगोवाच । ऋषिं तु पावयित्वाहं परिवारयुतं प्रभो । गमिष्यामि निजस्थानं वचस्सत्यं ब्रवीमि ह
गंगा बोलीं—हे प्रभो! इस ऋषि को उसके परिवार सहित पवित्र करके मैं अपने निज धाम को जाऊँगी; मैं सत्य वचन कहती हूँ।
Verse 28
सूत उवाच । इत्युक्तो गंगया तत्र महेशो भक्तवत्सलः । लोकोपकरणार्थाय पुनर्गगां वचोऽब्रवीत्
सूत बोले—गंगा द्वारा ऐसा कहे जाने पर, भक्तवत्सल महेश ने लोक-कल्याण के हेतु फिर गंगा से वचन कहा।
Verse 29
शिव उवाच । त्वया स्थातव्यमत्रैव व्रजेद्यावत्कलिर्युगः । वैवस्वतो मनुर्देवि ह्यष्टाविंशत्तमो भवेत्
शिव ने कहा—हे देवी! कलियुग के बीत जाने तक तुम्हें यहीं रहना चाहिए। तत्पश्चात् तुम जा सकती हो, जब वैवस्वत मनु, हे देवि, अट्ठाईसवें मनु होंगे।
Verse 30
सूत उवाच । इति श्रुत्वा वचस्तस्य स्वामिनश्शंकरस्य तत् । प्रत्युवाच पुनर्गंगा पावनी सा सरिद्वरा
सूत बोले—अपने स्वामी शंकर के वे वचन सुनकर, पावन करने वाली नदियों में श्रेष्ठ गंगा ने फिर उत्तर दिया।
Verse 31
गंगोवाच । माहात्म्यमधिकं चेत्स्यान्मम स्वामिन्महेश्वर । सर्वेभ्यश्च तदा स्थास्ये धरायां त्रिपुरान्तकः
गंगा बोली—हे स्वामी महेश्वर! यदि मेरी महिमा को श्रेष्ठ रूप से घोषित किया जाए, तो हे त्रिपुरान्तक, मैं सबके हित के लिए पृथ्वी पर ही ठहरूँगी।
Verse 32
किं चान्यच्च शृणु स्वामिन्वपुषा सुन्दरेण ह । तिष्ठ त्वं मत्समीपे वै सगणसांबिकः प्रभो
और भी सुनिए, हे स्वामी! अपने सुंदर स्वरूप को धारण करके, हे प्रभो, गणों सहित और अंबिका के साथ मेरे समीप ही निवास कीजिए।
Verse 33
सूत उवाच । एवं तस्या वचः श्रुत्वा शंकरो भक्तवत्सलः । लोकोपकरणार्थाय पुनर्गंगां वचोब्रवीत्
सूत बोले—उसके वचन सुनकर भक्तवत्सल शंकर ने लोक-कल्याण के लिए गंगा से फिर वचन कहा।
Verse 34
शिव उवाच । धन्यासि श्रूयतां गंगे ह्यहं भिन्नस्त्वया न हि । तथापि स्थीयते ह्यत्र स्थीयतां च त्वयापि हि
शिव बोले—हे गंगे, तुम धन्य हो, सुनो; मैं तुमसे वास्तव में भिन्न नहीं हूँ। फिर भी इस पावन प्राकट्य के हेतु मैं यहाँ प्रतिष्ठित रहूँगा; अतः तुम भी यहाँ प्रतिष्ठित रहो।
Verse 35
सूत उवाच । इत्येवं वचनं श्रुत्वा स्वामिनः परमेशितुः । प्रसन्नमानसा भूत्वा गंगा च प्रत्यपूजयत्
सूत बोले—परमेश्वर स्वामी के ऐसे वचन सुनकर गंगा प्रसन्नचित्त हुई और उसने प्रत्युत्तर में उनका पूजन किया।
Verse 36
एतस्मिन्नंतरे देवा ऋषयश्च पुरातनाः । सुतार्थान्यप्यनेकानि क्षेत्राणि विविधानि च
इसी बीच देवगण और प्राचीन ऋषि भी शुभ प्रयोजन और आध्यात्मिक लक्ष्य से अनेक पवित्र क्षेत्रों तथा विविध तीर्थों की ओर प्रस्थान कर गए।
Verse 37
आगत्य गौतमं सर्वे गंगां च गिरिशं तथा । जयजयेति भाषंतः पूजयामासुरादरात्
तब वे सभी गौतम के पास आए, और गंगा तथा गिरिश (भगवान् शिव) के भी समीप पहुँचे। “जय-जय” कहते हुए उन्होंने आदरपूर्वक उनकी पूजा की।
Verse 38
ततस्ते निर्जरा सर्वे तेषां चक्रुः स्तुतिं मुदा । करान् बद्ध्वा नतस्कंधा हरिब्रह्मादयस्तदा
तब वे सब अमर देव हर्षपूर्वक स्तुति करने लगे। उसी समय हरि (विष्णु), ब्रह्मा आदि ने हाथ जोड़कर और कंधे झुकाकर विनय से उनका गुणगान किया।
Verse 39
गंगा प्रसन्ना तेभ्यश्च गिरिशश्चोचतुस्तदा । वरं ब्रूत सुरश्रेष्ठा दद्वो वः प्रियकाम्यया
तब उन पर प्रसन्न होकर गंगा और गिरिश (भगवान् शिव) बोले— “हे देवश्रेष्ठो, वर माँगो; तुम्हारी प्रिय कामना की पूर्ति हेतु हम तुम्हें वर देंगे।”
Verse 40
देवा ऊचुः । यदि प्रसन्नो देवेश प्रसन्ना त्वं सरिद्वरे । स्थातव्यमत्र कृपया नः प्रियार्थं तथा नृणाम्
देवों ने कहा— “हे देवेश, यदि आप प्रसन्न हैं और हे सरिद्वरे गंगे, यदि तुम भी प्रसन्न हो, तो कृपा करके हमारी प्रिय अभिलाषा तथा मनुष्यों के कल्याण हेतु यहीं निवास करो।”
Verse 41
गंगोवाच । यूयं सर्वप्रियार्थं च तिष्ठथात्र न किं पुनः । गौतमं क्षालयित्वाहं गमिष्यामि यथागतम्
गंगा ने कहा— “तुम सब सर्वप्रियार्थ के लिए यहीं ठहरो, फिर संदेह ही क्या? गौतम को पवित्र करके मैं जैसे आई हूँ वैसे ही लौट जाऊँगी।”
Verse 42
भवत्सु मे विशेषोत्र ज्ञेयश्चैव कथं सुराः । तत्प्रमाणं कृतं चेत्स्यात्तदा तिष्ठाम्यसंशयम्
“हे देवो, यहाँ तुममें मेरे विशेषत्व का ज्ञान कैसे हो? यदि उसका उचित प्रमाण स्थापित हो जाए, तो मैं निःसंदेह यहाँ ठहरूँगी।”
Verse 43
सर्वे ऊचुः । सिंहराशौ यदा स्याद्वै गुरुस्सर्वसुहृत्तमः । तदा वयं च सर्वे त्वागमिष्यामो न संशयः
सबने कहा—जब सिंह राशि में गुरु, जो सबका परम हितैषी है, स्थित होगा, तब हम सब निश्चय ही तुम्हारे पास आएँगे; इसमें कोई संदेह नहीं।
Verse 44
एकादश च वर्षाणि लोकानां पातकं त्विह । क्षालितं यद्भवेदेवं मलिनास्स्मः सरिद्वरे
यहाँ लोगों के ग्यारह वर्षों के संचित पाप इस प्रकार धुल जाते हैं। फिर भी, हे श्रेष्ठ नदी, हम अभी भी मलिन हैं।
Verse 45
तस्यैव क्षालनाय त्वायास्यामस्सर्वथा प्रिये । त्वत्सकाशं महादेवि प्रोच्यते सत्यमादरात्
हे प्रिये, उसी के शोधन हेतु हम निश्चय ही तुम्हारे पास आएँगे। हे महादेवी, तुम्हारे सान्निध्य में आदरपूर्वक सत्य कहा जा रहा है।
Verse 46
अनुग्रहाय लोकानामस्माकं प्रियकाम्यया । स्थातव्यं शंकरेणापि त्वया चैव सरिद्वरे
लोकों पर अनुग्रह करने के लिए और हमारी प्रिय अभिलाषा की पूर्ति हेतु, हे श्रेष्ठ नदी, तुम्हें यहीं ठहरना चाहिए; और तुम्हारे साथ शंकर को भी यहीं निवास करना चाहिए।
Verse 47
यावत्सिंहे गुरुश्चैव स्थास्यामस्तावदेव हि । त्वयि स्नानं त्रिकालं च शंकरस्य च दर्शनम्
हे पूज्य गुरुदेव, जितने समय तक हम सिंह-तीर्थ में ठहरेंगे, उतने ही समय तक यहाँ तुम्हारे तट पर त्रिकाल स्नान होगा और शंकर का पावन दर्शन भी होगा।
Verse 48
कृत्वा स्वपापं निखिलं विमोक्ष्यामो न संशयः । स्वदेशांश्च गमिष्यामो भवच्छासनतो वयम्
आपकी आज्ञा का पालन करके हम अपने समस्त पापों से निःसंदेह मुक्त हो जाएंगे; और आपके आदेश से हम अपने-अपने देश को लौट जाएंगे।
Verse 49
सूत उवाच । इत्येवं प्रार्थितस्तैस्तु गौतमेन महर्षिणा । स्थितोऽसौ शंकरः प्रीत्या स्थिता सा च सरिद्वरा
सूत बोले—इस प्रकार उन सबके द्वारा, महर्षि गौतम के द्वारा प्रार्थित होने पर, हृदय से प्रसन्न शंकर वहीं ठहर गए; और वह श्रेष्ठ नदी भी वहीं स्थित रही।
Verse 50
सा गंगा गौतमी नाम्ना लिंगं त्र्यंबकमीरितम् । ख्याता ख्यातं बभूवाथ महापातकनाशनम्
वह गंगा “गौतमी” नाम से प्रसिद्ध हुई, और लिंग “त्र्यंबक” कहलाया। इस प्रकार दोनों ही महापातकों का नाश करने वाले, अत्यंत प्रसिद्ध हो गए।
Verse 51
तद्दिनं हि समारभ्य सिंहस्थे च बृहस्पतौ । आयांति सर्वतीर्थानि क्षेत्राणि देवतानि च
उस ही दिन से, जब सिंह राशि में बृहस्पति स्थित होता है, तब समस्त तीर्थ, पवित्र क्षेत्र और देवता भी वहाँ आ जाते हैं—ऐसा कहा गया है।
Verse 52
सरांसि पुष्करादीनि गंगाद्यास्सरितस्तथा । वासुदेवादयो देवाः संति वै गोतमीतटे
गौतमी (गोदावरी) के तट पर पुष्कर आदि पवित्र सरोवर, गंगा आदि पवित्र नदियाँ, और वासुदेव आदि देवता भी निश्चय ही विराजमान रहते हैं।
Verse 53
यावत्तत्र स्थितानीह तावत्तेषां फलं न हि । स्वप्रदेशे समायातास्तर्ह्येतेषां फलं भवेत्
जब तक वे वहाँ स्थित रहते हैं, तब तक उनका फल यहाँ प्रकट नहीं होता। परन्तु अपने प्रदेश में लौट आने पर ही उनके कर्मों का फल उन्हें प्राप्त होता है॥
Verse 54
ज्योतिर्लिंगमिदं प्रोक्तं त्र्यंबकं नाम विश्रुतम् । स्थितं तटे हि गौतम्या महापातकनाशनम्
यह ज्योतिर्लिंग ‘त्र्यंबक’ नाम से प्रसिद्ध कहा गया है। यह गौतमी नदी के तट पर स्थित है और महापातकों का नाश करने वाला है॥
Verse 55
यः पश्येद्भक्तितो ज्योतिर्लिंगं त्र्यंबकनामकम् । पूजयेत्प्रणमेत्स्तुत्वा सर्वपापैः प्रमुच्यते
जो भक्तिभाव से ‘त्र्यंबक’ नामक ज्योतिर्लिंग का दर्शन करता है, फिर उसकी पूजा करता, प्रणाम करता और स्तुति करता है—वह सब पापों से मुक्त हो जाता है॥
Verse 56
ज्योतिर्लिंगं त्र्यंबकं हि पूजितं गौतमेन ह । सर्वकामप्रदं चात्र परत्र परमुक्तिदम्
त्र्यंबकेश्वर का ज्योतिर्लिंग गौतम ने विधिपूर्वक पूजित किया। यह यहाँ समस्त कामनाएँ पूर्ण करता है और परलोक में परम मोक्ष देता है।
Verse 57
इति वश्च समाख्यातं यत्पृष्टोऽहं मुनीश्वराः । किमन्यदिच्छथ श्रोतुं तद् ब्रूयां वो न संशयः
हे मुनीश्वरो! जो कुछ तुमने पूछा था, वह सब मैंने विस्तार से कह दिया। अब और क्या सुनना चाहते हो? बताओ—निःसंदेह मैं कहूँगा।
Śiva directly manifests before Gautama, invites a boon, and argues that a devotee devoted to Śiva is inherently purified; wrongdoing lies with those who harass or deceive the devotee, who incur severe demerit.
Darśana functions as a purificatory conduit: proximity to Śiva (and, by extension, to steadfast devotees) transmits śuddhi, reframing purity as relational and grace-mediated rather than merely juridical or external.
Śiva is foregrounded as prasanna-kṛpānidhi (the gracious, pleased lord) and as satkada/asatsu-daṇḍada (benefactor of the good and punisher of the wicked), integrating compassion with moral governance.