मारीचाश्रमगमनम्
Ravana’s Journey to Maricha’s Hermitage
स श्वेतवालव्यजनः श्वेतच्छत्रो दशाननः।स्निग्धवैदूर्यसंकाश स्तप्तकाञ्चनकुण्डलः।।3.35.8।।विंशद्भुजो दशग्रीवो दर्शनीयपरिच्छदः।त्रिदशारिर्मुनीन्द्रघ्नो दशशीर्ष इवाद्रिराट्।।3.35.9।।कामगं रथमास्थाय शुशुभे राक्षसेश्वरः।विद्युन्मण्डलवान्मेघस्सबलाक इवाम्बरे।।3.35.10।।
sa śvetavālavyajanaḥ śvetacchatro daśānanaḥ |
snigdhavaidūryasaṅkāśaḥ staptakāñcanakuṇḍalaḥ ||
viṃśadbhujō daśagrīvo darśanīyaparicchadaḥ |
tridaśārir munīndraghno daśaśīrṣa ivādrirāṭ ||
kāmagaṃ ratham āsthāya śuśubhe rākṣaseśvaraḥ |
vidyunmaṇḍalavān meghaḥ sabalāka ivāmbare ||
श्वेत चामर और श्वेत छत्र से सुशोभित दशानन रावण—चिकने वैदूर्य-रत्न के समान दीप्त, तप्त-काञ्चन के कुण्डलों से अलंकृत—दस ग्रीवाओं वाला, बीस भुजाओं वाला, मनोहर परिधान-भूषणों से सुसज्जित, देवताओं का शत्रु और महर्षियों का संहारक, मानो दस शिखरों वाला पर्वतराज। कामगामी रथ पर आरूढ़ होकर वह राक्षसेश्वर आकाश में विद्युत्-मण्डल से घिरे, सारसों सहित मेघ के समान शोभायमान हुआ।
Maricha extended his hospitality with appropriate food and water and said with meaningful words:
The Ramayana warns that brilliance and majesty do not equal dharma. Rāvaṇa’s dazzling appearance is juxtaposed with epithets like “slayer of sages,” implying moral decline beneath grandeur.
A detailed poetic description frames Rāvaṇa’s departure, heightening tension before his encounter with Mārīca and the unfolding plot against Rāma.
No virtue is emphasized; the verse stresses overwhelming power and intimidating splendor, reinforcing the theme that unchecked power without satya and dharma becomes destructive.