स च्छिन्नधन्वा विरथो हताश्वो हतसारथिः।।3.26.9।।जग्राह गिरिशृङ्गाभं परिघं रोमहर्षणम्।वेष्टितं काञ्चनैः पट्टैर्देवसैन्यप्रमर्दनम्।।3.26.10।।आयसैश्शङ्कुभिस्तीक्ष्णैः कीर्णं परवसोक्षितम्।वज्राशनिसमस्पर्शं परगोपुरदारणम्।।3.26.11।।
sa cchinnadhanvā viratho hatāśvo hatasārathiḥ |
jagrāha giriśṛṅgābhaṃ parighaṃ romaharṣaṇam |
veṣṭitaṃ kāñcanaiḥ paṭṭair devasainyapramardanam ||
āyasaiḥ śaṅkubhis tīkṣṇaiḥ kīrṇaṃ paravasokṣitam |
vajrāśanisamasparśaṃ paragopuradāraṇam ||
धनुष कट जाने से वह निरस्त्र-सा, रथ-विहीन, घोड़े और सारथि के मारे जाने पर, पर्वत-शिखर समान, रोमांचकारी लोहे का परिघ उठा लिया—जो स्वर्णपट्टों से बँधा, देवसेना को भी मर्दित करने वाला, तीखे लोहे के काँटों से जड़ा, शत्रु-रक्त से लिप्त, वज्र-आघात-सा कठोर और शत्रु के गोपुर को चूर करने में समर्थ था।
Mighty-armed Dusana saw the army getting killed in war. He led the forces of five thousand demons, dreadfuly quick at fighting, dangeous to face and who will not beat a retreat.
The verse underscores how adharma relies on terror and brute force; Dharma stands not on frightening instruments but on rightful cause and self-mastery.
After suffering losses (bow, chariot, horses, charioteer), Dūṣaṇa arms himself with a massive spiked parigha to continue the fight.
Perseverance is shown (though in an unrighteous cause); by contrast, the episode sets up Rāma’s righteous courage to meet escalating violence without losing moral clarity.