तपस्विशरणोपेतां महाब्राह्मणसेविताम् ददर्श तपनीयाभां महाराजः पुरूरवाः //
tapasviśaraṇopetāṃ mahābrāhmaṇasevitām dadarśa tapanīyābhāṃ mahārājaḥ purūravāḥ //
महाराज पुरूरवा ने तपस्वियों के आश्रय से युक्त और महाब्राह्मणों द्वारा सेवित, स्वर्ण-सी दीप्तिमान उस पुण्य-स्थल को देखा।
This verse does not address Pralaya directly; it focuses on a dynastic episode where Purūravas encounters a sanctified, Brahmin-attended refuge of ascetics.
It reflects a key royal duty in Purāṇic ethics: a king seeks proximity to tapasvins and eminent Brahmins, honoring spiritual authority and drawing guidance for righteous rule (dharma-based governance).
While not technical Vāstu, the verse implies a model of sacred settlement: an āśrama/holy precinct that functions as “śaraṇa” (sanctuary) and is maintained through Brahminical presence and ascetic practice—an idealized religious landscape.