भीष्म–जामदग्न्यसंवादः (Amba-prasaṅga and Kurukṣetra Dvandva Declaration) / Bhishma–Jamadagnya Dialogue
गरुद्धिजातिर्धर्मात्मा यदेवं पीडित: शरै: । राजन! उस समय शोकके वेगसे व्याकुल हो मैं बार-बार इस प्रकार कहने लगा --'अहो! मुझ क्षत्रियने यह बड़ा भारी पाप कर डाला, जो कि धर्मात्मा एवं ब्राह्मण गुरुको इस प्रकार बाणोंसे पीड़ित किया”
garuḍdhijātir dharmātmā yadevaṁ pīḍitaḥ śaraiḥ | rājan! tadā śokavegena vyākulo'haṁ punaḥ punaḥ evam uktavān— “aho! mayā kṣatriyeṇa mahāpāpaṁ kṛtam, yat dharmātmānaṁ brāhmaṇa-guruṁ caiva evaṁ śaraiḥ pīḍitam” |
जब गरुड़वंश में उत्पन्न वह धर्मात्मा इस प्रकार बाणों से पीड़ित हुआ, हे राजन्, तब शोक के वेग से व्याकुल होकर मैं बार-बार यही कहता रहा— ‘हाय! मैं क्षत्रिय होकर भी भारी पाप कर बैठा, जो धर्मात्मा ब्राह्मण और अपने गुरु को इस तरह बाणों से पीड़ित कर दिया।’
राम उवाच
Even in a kṣatriya context where weapons are used, harming a righteous brāhmaṇa teacher is presented as a grave ethical transgression; the verse foregrounds remorse and the primacy of dharma and reverence to the guru over martial impulse.
Rāma addresses a king and recalls a moment when a righteous figure (described as of Garuḍa’s lineage) was struck and pained by arrows; seized by grief, Rāma repeatedly laments that he has committed a great sin by wounding his brāhmaṇa preceptor.