Aśvatthāmā’s Stuti of Rudra and Śiva’s Empowerment (सौप्तिकपर्व, अध्याय ७)
द्रीणिस्वाच उम्र॑ स्थाणुं शिवं रुद्रं शर्वमीशानमी श्वरम् | गिरिशं वरदं देवं भवभावनमी श्वरम्
sañjaya uvāca | dr̥ṇisvāca ugraṁ sthāṇuṁ śivaṁ rudraṁ śarvam īśānam īśvaram | giriśaṁ varadaṁ devaṁ bhavabhāvanaṁ īśvaram ||
संजय बोले—तब अश्वत्थामा ने उस उग्र, अचल-स्थिर, कल्याणमय शिव की स्तुति की—जो रुद्र, शर्व, ईशान, परम ईश्वर और गिरिश कहलाते हैं; जो वरदायक देव हैं और समस्त भव को प्रकट करने वाले परमेश्वर हैं। वह मानव-परामर्श छोड़कर दिव्य शक्ति की शरण में गया, ताकि युद्धोत्तर उस रात्रि में होने वाले कठोर कर्म के लिए उसे देव-सम्मति और बल मिल सके।
संजय उवाच
The verse foregrounds the idea that ultimate power and cosmic agency belong to the Lord (Śiva/Rudra), who is both auspicious and terrifying. Ethically, it shows how a warrior may seek to place impending action—especially violent action—under a divine frame, raising the Mahābhārata’s recurring tension between personal responsibility and appeals to higher authority.
In the Sauptika Parva’s night-time sequence after the great battle, Aśvatthāmā begins a stuti (hymn) to Śiva. Sañjaya narrates this praise, listing Śiva’s epithets—Ugra, Sthāṇu, Rudra, Śarva, Īśāna, Īśvara, Giriśa, Varada—setting the devotional and ominous tone for the events that follow.