कर्णपर्व — अध्याय ४०
Karṇa’s Pressure on the Pāñcālas; Duryodhana Disabled; Arjuna’s Counter-Advance
हंया ऊचु: वयं हंसाश्चरामेमां पृथिवीं मानसौकस: । पक्षिणां च वयं नित्यं दूरपातेन पूजिता:,हंसोंने कहा--काक! हम मानसरोवरनिवासी हंस हैं, जो सदा इस पृथ्वीपर विचरते रहते हैं। दूरतक उड़नेके कारण हमलोग सदा सभी पक्षियोंमें सम्मानित होते आये हैं
haṁsā ūcuḥ—vayaṁ haṁsāś carāma imāṁ pṛthivīṁ mānasaukasaḥ | pakṣiṇāṁ ca vayaṁ nityaṁ dūrapātena pūjitāḥ ||
हंस बोले—हे काक! हम मानसरोवर-निवासी हंस हैं। हम सदा इस पृथ्वी पर विचरते रहते हैं। दूर तक उड़ सकने के कारण पक्षियों में हम सदा से सम्मानित रहे हैं।
संजय उवाच
The verse highlights how social honor can arise from a perceived excellence (here, the swans’ ability to fly far), while also hinting at the ethical risk of pride based on status or reputation.
In a framed dialogue narrated by Sañjaya, the swans introduce themselves to a crow, identifying their home as Mānasarovara and asserting their long-standing respect among birds due to their far-ranging flight.