Adhyaya 46
Preta KalpaAdhyaya 4637 Verses

Adhyaya 46

Karma-vipāka: Truth, Yama’s Judgment, and the Marks of Sin in Rebirth

प्रेतकल्प की परलोक-नीति की शिक्षा को आगे बढ़ाते हुए गरुड़ कहते हैं कि पुण्य से स्वर्गीय भोग और श्रेष्ठता मिलती है, और श्रीकृष्ण से पूछते हैं कि पापी कैसे जन्म लेते हैं तथा कर्म कैसे पककर भाग्य के बंधन बनता है। कृष्ण बताते हैं कि मनुष्य पूर्वजन्म के शुभ-अशुभ कर्मों से बने चिह्नों को लेकर पुनः संसार में आते हैं। संयमी को गुरु दंडित/अनुशासित करता है, दुष्ट को राजा; पर छिपे पापों का अंतिम न्यायाधीश यम है। प्रायश्चित्त के बिना जीव विविध यम-लोकों का भोग कर फिर देह धारण करता है और कर्म-शेष के चिन्ह साथ लाता है। अपमानजनक वाणी, झूठ, ब्रह्महत्या, मद्यपान, चोरी, व्यभिचार, कर्मकाण्ड-भंग, छल, और शोक/अशौच नियमों के उल्लंघन—इनके फलस्वरूप विकलांगता, रोग, दरिद्रता, संतानहीनता तथा पशु-योनियाँ बताई गई हैं। फिर अध्याय तत्त्व की ओर मुड़ता है: जीव शुक्र-शोणित के द्वारा गर्भ में प्रवेश कर महाभूत, इन्द्रियाँ, मन, प्राण और राग-द्वेष के साथ देह-रचना में प्रवृत्त होता है। स्वधर्म से संसारी चक्र ऊपर उठता है, अधर्म से नीचे गिरता है; काम-क्रोध से कर्तव्य-त्याग फिर नरक की ओर ले जाता है और आगे के अध्यायों के कर्म-विधान व उपायों की भूमिका बनता है।

Shlokas

Verse 1

प्रत्याब्दिकादिश्राद्धनिरूपणं नाम पञ्चचत्वारिंशो ऽध्यायः तार्क्ष्य उवाच / सुकृतस्य प्रभावेण स्वर्गो नानाविधो नणाम् / भोगाः सौख्याति रूपञ्च बलं बुद्धैः पराक्रमः

पुण्यकर्मों के प्रभाव से मनुष्यों को नाना प्रकार के स्वर्ग प्राप्त होते हैं; भोग, सुख, रूप-लावण्य, बल, बुद्धि और पराक्रम उत्पन्न होते हैं।

Verse 2

सत्यं पुण्यवतां देव जायते ऽत्र परत्र च / सत्यंसत्यं पुनः सत्यं वेदवाक्यं न चान्यथा

हे देव! पुण्यवानों के लिए सत्य इस लोक और परलोक—दोनों में फलदायी होता है। सत्य, सत्य, फिर सत्य—यह वेदवाणी है; अन्यथा नहीं।

Verse 3

धर्मो जयति नाधर्मः सत्यं जयाते नानृतम् / क्षमा जयति न क्रोधो विष्णुर्जयति नासुरः

धर्म ही जीतता है, अधर्म नहीं; सत्य जीतता है, असत्य नहीं। क्षमा जीतती है, क्रोध नहीं; विष्णु ही विजयी होते हैं, आसुरी शक्ति नहीं।

Verse 4

तद्वत्सत्यं मया ज्ञातं सुकृताच्छोभनं भवेत् / यतोत्कृष्टतमं पुण्यं तथोत्कृष्टतरोनरः

ऐसा ही सत्य मैंने जाना है—सुकृत (पुण्यकर्म) से शुभ फल उत्पन्न होता है। जैसा पुण्य उत्कृष्टतम होता है, वैसा ही मनुष्य भी अधिक उत्कृष्ट बनता है।

Verse 5

एवन्तु श्रोतुमिच्छामि जायन्ते पापिनो यथा / येन कर्मविपाकेन यथा नियमभाग्भवेत्

अब मैं यह सुनना चाहता हूँ कि पापी कैसे जन्म लेते हैं, और किस कर्म-विपाक से मनुष्य को नियत भाग्य-नियम (नियम-बंधन) प्राप्त होता है।

Verse 6

यांयां योनिमवाप्नोति यथारूपश्च जायते / तन्मे वद सुरश्रेष्ठ समासेनापि काङ्क्षितम्

जीव जिस-जिस योनि को प्राप्त करता है और जिस रूप में जन्म लेता है—हे देवश्रेष्ठ, वह मुझे संक्षेप में भी कहिए; क्योंकि मैं जानने को आतुर हूँ।

Verse 7

श्रीकृष्ण उवाच / शुभाशुभफलैस्तार्क्ष्य भुक्तभोगा नरास्त्विह / जायन्ते लक्षणैर्यैस्तुतानि मे शृणु काश्यप

श्रीकृष्ण ने कहा—हे तार्क्ष्य, इस लोक में मनुष्य अपने भोगे हुए शुभ-अशुभ कर्मफलों से उत्पन्न चिह्नों को धारण करके जन्म लेते हैं। हे काश्यप, वे लक्षण मुझसे सुनो।

Verse 8

गुरुरात्मवतां शास्ता राजा शास्ता दुरात्मनाम् / इह प्रच्छन्नपापानां शास्ता वैवस्वतो यमः

आत्मसंयमी जनों के लिए गुरु ही अनुशासक है, और दुष्टबुद्धि वालों के लिए राजा अनुशासक है। पर यहाँ जिनके पाप छिपे रह जाते हैं, उनका सच्चा दण्डदाता विवस्वान्-पुत्र यम है।

Verse 9

प्रायश्चित्तेष्वचीर्णेषु यमलोका ह्यनेकधा / यातनाभिर्विमुक्ता ये यान्ति ते जीवसन्ततीम्

जब प्रायश्चित्त न किया जाए, तब यमलोक अनेक प्रकार के हो जाते हैं। जो यातनाएँ भोगकर मुक्त होते हैं, वे फिर जीवसंतति—अर्थात् जन्म-जन्मान्तर की धारा—में प्रविष्ट होते हैं।

Verse 10

गत्वा मानुषभावे तु पापचिह्ना भवन्ति ते / तान्यहं तव चिह्नानि कथयिष्ये खगोत्तम

मनुष्यभाव में पुनः आकर वे पाप के चिह्नों से युक्त हो जाते हैं। हे खगोत्तम (गरुड), अब मैं तुम्हें वे लक्षण बताऊँगा।

Verse 11

सोढ्वा वै यातनाः सर्वा गत्वा वैवस्वतक्षयम् / निस्तीर्णयातनास्ते तु लोकमायान्ति चिह्निताः

सब यातनाएँ सहकर और वैवस्वत (यम) के धाम में जाकर, जो दण्डों को पार कर चुके होते हैं, वे चिह्नित होकर फिर लोक में लौट आते हैं।

Verse 12

गद्गदो ऽनतवादी स्यान्मूकश्चैव गवानृते / ब्रह्महा जायते कुष्ठी श्यावदन्तश्च मद्यपः

जो अनादर से बोलता है वह हकलाने वाला होता है, और जो गौ के विषय में झूठ बोलता है वह मूक हो जाता है। ब्राह्मण-हन्ता कुष्ठी जन्म लेता है, और मद्यपायी के दाँत काले पड़ जाते हैं।

Verse 13

कुनखी स्वर्णहरणाद्दुश्चर्मा गुरुतल्पगः / संयोगी हीनयोनिः स्याद्दरिद्रो ऽदत्तदानतः

स्वर्ण की चोरी से नाखूनों का रोग होता है; गुरु की शय्या का उल्लंघन करने से भयंकर चर्मरोग होता है। निषिद्ध संग करने वाला नीच योनि में जन्म लेता है, और जो दान नहीं देता वह दरिद्र होता है।

Verse 14

अयाज्ययाजको याति ग्राहमसूकरतां द्विजः / खरो वै बहुयाजी स्यात्काको निर्मन्त्रभोजनात्

जो द्विज अयाज्य के लिए यज्ञ कराता है, वह ग्राह या सूकर की योनि में जाता है। जो अनुचित रीति से बहुत यज्ञ करता है वह गधा होता है, और बिना निमंत्रण भोजन करने वाला कौआ बनता है।

Verse 15

अपरीक्षितभोक्तारो व्याघ्राः स्युर्निर्जने वने / बहुतर्जको मार्जरः खद्योतः कक्षदाहकः

जो बिना विचार-परख के खाते हैं, वे निर्जन वन में व्याघ्र समान होते हैं। जो सदा धमकाता रहता है वह बिल्ली बनता है, और जो जुगनू-सा तुच्छ होकर भी हानि पहुँचाता है वह झाड़ियों को जलाने वाला बनता है।

Verse 16

पात्रे विद्याप्रदाता यो बलीवर्दो भवेत्तसः / अन्नं पर्युषितं विप्रे प्रददत्कुक्करो भवेत्

जो योग्य पात्र को विद्या देता है, वह बलवान बैल की योनि पाता है। पर जो ब्राह्मण को बासी अन्न देता है, वह कुत्ता बनता है।

Verse 17

मात्सर्यादपि जात्यन्धो जन्मान्धः पुस्तकं हरन् / फलान्याहरतो ऽपत्यं म्रियते नात्र संशयः

ईर्ष्या से जो जात्यन्ध—जन्म से अन्धा—होता है और पुस्तक चुराता है। और जो फलों को हर लेता है, उसकी संतान मर जाती है; इसमें संशय नहीं।

Verse 18

मृतो वानरतां याति तन्मुखो गण्डवान् भवेत् / अदत्त्वा भक्ष्यमश्राति अनपत्यो भवेत्तु सः

मृत्यु के बाद वह वानर-योनि को प्राप्त होता है और उसके मुख पर फोड़े-गाँठों की सूजन हो जाती है। जो बिना दिए हुए अन्न का भक्षण करता है, वह निःसंतान होता है।

Verse 19

हरन्वस्त्रं भवेद्गोधा गरदः पवनाशनः / प्रवज्यागमनाद्राजन् भवेन्मरुपिशाचकः

वस्त्र चुराने वाला गोधा (गोह) की योनि में जाता है; विष देने वाला वायु-आहार करने वाला बनता है। और हे राजन्, संन्यास लेकर फिर लौट आने वाला मरुभूमि का पिशाच होता है।

Verse 20

चातको जलहर्ता स्याद्धान्यहर्ता च मूषिकः / अप्राप्तयौवनां सेवन् भवेत्सर्प इति श्रुतिः

जल चुराने वाला चातक पक्षी होता है, और धान्य चुराने वाला मूषक बनता है। जो अपरिपक्व कन्या से संग करता है, वह सर्प होता है—ऐसा श्रुति कहती है।

Verse 21

गुरुदाराभिलाषी च कृकलासो भवेद्ध्रुवम् / जलप्रस्त्रवणं यस्तु भिन्द्यान्मत्स्यो भवेन्नरः

गुरु-पत्नी पर कामना करने वाला निश्चय ही कृकलास (छिपकली) बनता है। और जो जल-निकास या जल-नाली को तोड़ता है, वह मनुष्य मत्स्य-योनि पाता है।

Verse 22

अविक्रेयक्रयाच्चैव बको गृध्रो भवेन्नरः / अयोनिगो वृको हि स्यादुलूकः क्रयवञ्चनात्

जो अविक्रेय वस्तु का क्रय करता है, वह मनुष्य बगुला या गिद्ध बनता है। अयोनिगमन (अशुद्ध मैथुन) से वह भेड़िया होता है, और क्रय-विक्रय में छल से उल्लू बनता है।

Verse 23

मृतस्यैकादशाहे तु भुञ्जानश्चाभिजायते / प्रतिश्रुत्य द्विजेभ्योर्ऽथमददज्जम्बुको भवेत्

मृतक के एकादशाह में जो भोजन करता है, वह पुनर्जन्म में मांसभक्षी (मृतभोजी) बनता है। और जो ब्राह्मणों को धन देने का वचन देकर नहीं देता, वह सियार बनता है।

Verse 24

राज्ञरिं गत्वा भवेद्दंष्ट्री तस्करो विङ्वराहकः / शारिवा फलविक्रेता वृषश्च वृषलीपतिः

राजा के शत्रुओं के पास जाकर (या उनकी सेवा करके) मनुष्य दंष्ट्रायुक्त पशु बनता है। चोर सूअर-सदृश प्राणी होता है। शारिवा औषधि का व्यापार करने वाला फल-विक्रेता बनता है। और जो मर्यादा भंग करे, वह बैल या शूद्रा-स्त्री का पति बनता है।

Verse 25

मार्जरो ऽग्निं पदा स्पृष्ट्वा रोगवान्परमांसभुक् / उदक्यागमनात्षण्डो दुर्गन्धश्च सुगन्धहृत्

बिल्ली यदि पंजे से अग्नि को छू ले, तो वह रोग और अत्यधिक मांसभक्षण का लक्षण माना जाता है। रजस्वला स्त्री का (अशुभ समय में) आगमन नपुंसकता का संकेत है। और दुर्गन्ध सुगन्ध तथा शुभता का हरण करती है।

Verse 26

यद्वा तद्वापि पारक्यं स्वल्पं वा हरते बहु / हृत्वा वै योनिमाप्नोति तिरश्चां नात्र संशयः

यह हो या वह—जो पराया धन थोड़ा या बहुत चुराता है, वह चोरी करके अवश्य ही तिर्यक् (पशु) योनि को प्राप्त होता है; इसमें संदेह नहीं।

Verse 27

एवमादीनि चिह्नानि अन्यान्यपि खगेश्वर / स्वकर्मविततान्येव? दृश्यन्ते यैस्तु मानवैः

हे खगेश्वर गरुड़! ऐसे ही और भी अनेक चिह्न उन मनुष्यों को दिखाई देते हैं जो उन्हें देख सकते हैं; वे सब अपने ही कर्म के विस्ताररूप प्रकट होते हैं।

Verse 28

एवं दुष्कृतकर्मा हि भुक्त्वा च नरकान्क्रमात् / जायते कर्मशेषेण उक्तास्वेतासु योनिषु

इस प्रकार पापकर्म करने वाला नरकों को क्रमशः भोगकर, कर्म के शेष संस्कार से प्रेरित होकर, पहले कही गई इन्हीं योनियों में फिर जन्म लेता है।

Verse 29

ततो जन्मशतं मर्त्ये सर्वजन्तुषु काश्यप / जायते नात्र सन्देहः समीभूते शुभाशुभे

तब, हे काश्यप, जब पुण्य और पाप सम हो जाते हैं, तब मनुष्यलोक में समस्त प्राणियों की योनियों में सौ बार जन्म होता है—इसमें कोई संदेह नहीं।

Verse 30

स्त्रीपुंसयो प्रसङ्गेन निरुद्धे शुक्रसोणिते / समुपेतः पञ्चभूतैर्जायते पाञ्चभौतिकः

स्त्री-पुरुष के संयोग से जब शुक्र और शोणित एकत्र होकर गर्भ में स्थिर होते हैं, तब पंचमहाभूतों से युक्त पंचभौतिक देही उत्पन्न होता है।

Verse 31

इन्द्रियाणि मनः प्राणा ज्ञानमायुः सुखं धृतिः / धारणा प्रेरणं दुः खं मिथ्याहङ्कार एव च

इन्द्रियाँ, मन, प्राण, ज्ञान, आयु, सुख, धैर्य; धारणा, प्रेरणा, दुःख और मिथ्या अहंकार—ये भी देहधर्म हैं।

Verse 32

प्रयताकृतिवर्णस्तु रागद्वेषौ भवाभवौ / तस्येदमात्मनः सर्वमनादेरादिमिच्छतः

उसकी प्रकट प्रकृति और गुण राग-द्वेष रूप होकर, भव और अभव के कारण बनते हैं। यह सब उस आत्मा का ही है, जो अनादि होकर भी मानो आदि को स्वीकार करना चाहता है।

Verse 33

स्वकर्म बद्धस्य तदा गर्भवृद्धिर्भवेदिति / पुरा यथा मया प्रोक्तं तव जन्तोर्हि लक्षणम्

अपने ही कर्म के बंधन से तब गर्भ की वृद्धि कर्मानुसार होती है। जैसे पहले मैंने कहा था, हे गरुड़, यही देहधारी जीव के लक्षण हैं।

Verse 34

एवं प्रवर्तितं चक्रं भूतग्रामे चतुर्विधे / समुत्पत्तिर्विनाशश्च जायते तार्क्ष्य देहिनाम्

इस प्रकार यह चक्र चार प्रकार के भूतसमूह में चलता रहता है। हे तार्क्ष्य (गरुड़), देहधारियों के लिए उत्पत्ति और विनाश—दोनों होते हैं।

Verse 35

स्वधर्मेणैवोर्ध्वगतिरधर्मेणाप्यधोगतिः / जायते सर्ववर्णानां स्वधर्मचलनात् खग

स्वधर्म से ही ऊर्ध्वगति होती है और अधर्म से अधोगति भी होती है। हे खग (गरुड़), सभी वर्णों के लिए अपने धर्म से विचलन करने पर यही फल उत्पन्न होता है।

Verse 36

देवत्वे मानुषत्वे च दानभोगादिकाः क्रियाः / या दृश्यन्ते वैनतेय तत्सर्वं कर्मजं फलम्

देवत्व हो या मानुषत्व—दान, भोग आदि जो क्रियाएँ दिखाई देती हैं, हे वैनतेय, वह सब कर्म से उत्पन्न फल है।

Verse 37

अकर्मविहिते घोरे कामक्रोधार्जिते ऽशुभे / पतेद्वै नरके भूयो तस्योत्तारो न विद्यते

कर्तव्य से विमुख होकर, काम-क्रोध से संचित अशुभ कर्मों से उत्पन्न उस भयानक अधर्म में मनुष्य फिर नरक में गिरता है; उसका उद्धार नहीं होता।

Frequently Asked Questions

It states that while guru and king discipline in visible domains, hidden sins fall under Yama’s jurisdiction. If prāyaścitta is not performed, the being experiences Yama-loka torments; after release, the remaining karmic residue manifests as bodily/mental marks and appropriate wombs in rebirth.

The text treats speech as a moral instrument governed by satya and respect. Misuse of speech (disrespect, falsehood) is said to ripen into impairment of the same faculty in a future birth, illustrating karma’s ‘correspondence’ (yathā-karma-phala).

Ethical restraint aligned with svadharma, cultivation of satya and kṣamā, and performance of prāyaścitta for wrongdoing. The chapter’s logic is preventative: reduce karmic residue before Yama’s adjudication and before re-embodiment.