Shloka 63
कलियुग-प्रवृत्तिः, सप्तर्षि-गणना, धरणीगीताः, च वंश-समाप्तिः
Kali-yuga onset, Saptarṣi reckoning, Dharaṇī-gītā, and closure of the dynastic account
तप्तं तपो यैः पुरुषप्रवीरैर् उद्बाहुभिर् वर्षगणान् अनेकान् इष्टाश् च यज्ञा बलिनो ऽतिवीर्याः कृतास् तु कालेन कथावशेषाः
taptaṃ tapo yaiḥ puruṣapravīrair udbāhubhir varṣagaṇān anekān iṣṭāś ca yajñā balino 'tivīryāḥ kṛtās tu kālena kathāvaśeṣāḥ
પુરુષોમાં શ્રેષ્ઠ એવા મહાબળી, અતિવીર્યવાનોએ અનેક વર્ષો સુધી હાથ ઊંચા રાખી કઠોર તપ કર્યું અને યજ્ઞો પણ કર્યા; છતાં કાળના પ્રવાહમાં તેમની કીર્તિ માત્ર કથાનો અવશેષ બની રહી.
Sage Parāśara (narrating to Maitreya)
FAQs
It highlights that even the greatest austerities and sacrifices of heroic rulers are ultimately overshadowed by Time, leaving only faint narrative traces—underscoring the transience of worldly accomplishment.
He acknowledges their immense power and dharmic stature—performed for “countless years”—yet places them within a larger cosmic frame where Time erodes fame, implying that spiritual orientation toward the Supreme is higher than mere renown.
By stressing the decay of all time-bound deeds, the passage implicitly points toward Vishnu as the enduring Supreme Reality beyond Kāla, the stable refuge compared to the impermanence of historical glory.