Vamana Purana — Daksha's Sacrifice & Kapalin Rudra, Shloka 1
Daksha’s Sacrifice and the Origin of Kapalin Rudra (Pulastya–Narada Dialogue)
इति श्रीवामनपुराणे प्रथमो ऽध्यायः पुलस्त्य उवाच ततस्त्रिनेत्रस्य गतः प्रावृट्कालो घनोपरि लोकान्न्दकरी रम्या शरत् समभवन्मुने
iti śrīvāmanapurāṇe prathamo 'dhyāyaḥ pulastya uvāca tatastrinetrasya gataḥ prāvṛṭkālo ghanopari lokānndakarī ramyā śarat samabhavanmune
આ રીતે શ્રીવામનપુરાણનો પ્રથમ અધ્યાય પૂર્ણ થયો. પુલસ્ત્ય બોલ્યા—ત્યારબાદ ત્રિનેત્રધારી માટે વર્ષાકાળ મેઘો ઉપર (અથવા મેઘાચ્છન્ન આકાશમાં) પસાર થયો. હે મુનિ! લોકોના અંધકારને દૂર કરનાર રમ્ય શરદઋતુ પ્રગટ થઈ.
{ "primaryRasa": "shanta", "secondaryRasa": "adbhuta", "rasaIntensity": 0, "emotionalArcPosition": "", "moodDescriptors": [] }
FAQs
The passage models Purāṇic time as cyclical and morally textured: seasons are not mere weather but carriers of auspiciousness and clarity (autumn ‘dispelling darkness’). It encourages aligning human practice (vrata, worship, narrative remembrance) with cosmic rhythms.
This is chiefly Ākhyāna framing (narrative transition) rather than one of the five strict marks; it provides temporal setting for subsequent events, a common Purāṇic compositional device.
Śarat (autumn) is traditionally associated with clarity of skies and waters; ‘removing darkness from the worlds’ can be read as a symbolic prelude to clearer discernment (viveka) and the unfolding of dharmic narrative.