Adhyaya 29

આ અધ્યાયમાં હરિની (રાધા-કૃષ્ણ સહિત) મહાપૂજાનું ક્રમબદ્ધ વિધાન વર્ણવાયું છે. પ્રથમ માનસપૂજા, પછી આવાહન અને મૂર્તિમાં સ્થાપન, તથા અંગદેવતાઓનું આહ્વાન થાય છે. ત્યારબાદ ઘંટા-વાદ્યોના મંગલધ્વનિ સાથે પાદ્ય, અર્ઘ્ય, આચમન વગેરે અતિથિસત્કાર જેવી સેવાઓ અને અર્ઘ્યદ્રવ્યોની તૈયારી જણાવાય છે. પછી સ્નાનવિધિ—સુગંધિત જળસ્નાન, તેલાભ્યંગ, ઉડવર્તન અને પંચામૃતાભિષેક (દૂધ, દહીં, ઘી, મધ, શર્કરા) મંત્રો સાથે; તેમજ શ્રીસૂક્ત, વિષ્ણુસૂક્ત વગેરે વૈદિક/પુરાણિક સ્તુતિઓ અને મહાપુરુષવિદ્યા પાઠ. વસ્ત્ર, યજ્ઞોપવીત, આભૂષણ, ઋતુ-તિલક, પુષ્પ-તુલસીથી નામોચ્ચારપૂર્વક અર્ચન, ધૂપ-દીપ, વિવિધ મહાનૈવેદ્ય (ભોજનપદાર્થોની યાદી સહિત), જળાર્પણ, હસ્તપ્રક્ષાલન, નિર્માલ્ય વ્યવસ્થા, તાંબૂલ, ફળ, દક્ષિણા અને સંગીતયુક્ત આરતીનું વિધાન છે. અંતે સ્તુતિ, કીર્તન, નૃત્ય, પ્રદક્ષિણા અને નમસ્કાર (અષ્ટાંગ/પંચાંગ, સ્ત્રી-પુરુષભેદે)થી સેવા પૂર્ણ થાય છે. સંસારથી રક્ષણની પ્રાર્થના, નિત્ય સ્વાધ્યાય, આવાહિત રૂપોનું વિસર્જન અને વિગ્રહશયન જણાવાયું છે. ફલશ્રુતિમાં વિષ્ણુસામીપ્ય/પાર્ષદત્વ, ગોલોકપ્રાપ્તિ અને કામ્યપૂજામાં પણ ધર્મ-કામ-અર્થ-મોક્ષની સિદ્ધિ; મંદિરનિર્માણ તથા નિત્યપૂજાના નિર્વાહ માટે દાનનું વિશેષ પુણ્ય, યજમાન-પૂજારી-સહાયક-અનુમોદકની સંયુક્ત કર્મભાગીદારી, અને પૂજાવૃત્તિનું અપહરણ કરવાથી દોષ—આ બધું કહેવામાં આવ્યું છે. એકાગ્રતા વિના બાહ્ય કર્મનું ફળ ઘટે છે અને હરિપૂજા વિના વિદ્વાન તપસ્વીઓને પણ સિદ્ધિ મળતી નથી—એવો ઉપદેશ છે.