Adhyaya 17

આ અધ્યાયમાં સ્કંદ સર્વવ્યાપી, મનને મોહી લે તેવી દિવ્ય તેજસ્વિતા વર્ણવે છે—જે અક્ષર-બ્રહ્મ અને સચ્ચિદાનંદ-લક્ષણરૂપ કહેવાય છે. યોગસાધકો વાસુદેવની કૃપાથી ષટ્ચક્રોને અતિક્રમી આ પરમ તત્ત્વનું દર્શન કરે છે એમ જણાવાયું છે. પછી વાર્તા નારદને થયેલા અદ્ભુત ધામદર્શન તરફ વળે છે—રત્નોથી નિર્મિત મંદિર અને મણિમય સ્તંભોથી ઝગમગતું સભામંડપ. ત્યાં નારદ કૃષ્ણ/નારાયણને નિર્ગુણ પ્રભુરૂપે જુએ છે—પરમાત્મા, પરબ્રહ્મ, વિષ્ણુ, ભગવાન વગેરે અનેક નામોથી ઓળખાતા. તેમના યુવાન સૌંદર્ય, મુકુટ-આભૂષણ, કમળસમાન નેત્રો, ચંદનસુગંધ, શ્રીવત્સચિહ્ન, વેણુ, તેમજ રાધા અને અન્ય પૂજ્ય મહાત્માઓની ઉપસ્થિતિ; ગુણોના વ્યક્ત સ્વરૂપો અને દિવ્ય આયુધોની હાજરીનું પણ વર્ણન થાય છે. અંતે નારદ સાષ્ટાંગ પ્રણામ કરીને સ્તુતિ કરે છે અને કહે છે કે શુદ્ધિ તથા મુક્તિ માટે અન્ય ઉપાયો કરતાં ભક્તિ શ્રેષ્ઠ છે. તેઓ અચળ ભક્તિની પ્રાર્થના કરે છે; સ્કંદ જણાવે છે કે પ્રભુએ અમૃતસમાન વાણીથી કૃપાપૂર્વક ઉત્તર આપ્યો.