Adhyaya 107

આ અધ્યાયમાં પ્રેત-અવસ્થાની પીડા અને તેમાંથી મુક્તિનો ઉપાય વર્ણવાયો છે. ધર્મદત્ત સમજે છે કે પ્રેત માટે તીર્થસેવા, દાન અને વ્રત જેવા સામાન્ય પ્રાયશ્ચિત્તો સીધા ઉપલબ્ધ નથી. કરુણાથી પ્રેરાઈ તે પોતાના જીવનભર કરેલા કાર્તિક-વ્રતના પુણ્યનો અડધો ભાગ ‘કલહ’ નામની પ્રેત-સ્ત્રીને અર્પે છે અને કહે છે કે યજ્ઞો તથા તીર્થયાત્રાઓ કરતાં કાર્તિક-વ્રતનું ફળ અતિશય છે. પછી તે શુદ્ધિક્રિયા કરે છે—તુલસી-મિશ્રિત જળથી સ્નાન/પ્રોક્ષણ કરાવે છે અને દ્વાદશાક્ષર મંત્રનું શ્રવણ કરાવે છે. તરત જ પ્રેતભાવ નષ્ટ થાય છે; કલહ તેજસ્વી દિવ્યરૂપ ધારણ કરીને કૃતજ્ઞતા વ્યક્ત કરે છે. ત્યારબાદ વિષ્ણુરુપ ગણો સાથે દિવ્ય વિમાન આવે છે અને તે તેમાં આરોહણ કરે છે; ધર્મદત્તની વિષ્ણુભક્ત તરીકે પ્રશંસા થાય છે. અંતે વિષ્ણુપૂજા અને નામસ્મરણની પરમ સિદ્ધિ (ધ્રુવ, ગજેન્દ્ર સંકેતો સાથે) કહીને, કાર્તિકભક્તિ અને પુણ્યવિતરણથી ધર્મદત્તને વૈકુંઠસામીપ્ય તથા આગળ સૂર્યવંશમાં રાજજન્મ (દશરથ પરંપરા) મળશે એવી ફલશ્રુતિ આપવામાં આવે છે।