Adhyaya 19

વ્યાસ જૈમિનીને કહે છે—જે નારાયણનું શરણ લે છે તેને કદી દુર્ભાગ્ય સ્પર્શતું નથી; વિષ્ણુની મહિમા વૈષ્ણવોમાં જ કહેવી યોગ્ય છે. પછી દૃષ્ટાંત આવે છે: ઉર્વીશુ નામનો પાપી માણસ કુટુંબથી તિરસ્કૃત થઈ દસ્યુ બને છે. નદીકાંઠે વૈષ્ણવ બ્રાહ્મણો હરિને નૈવેદ્ય અર્પણ કરવાની મર્યાદા ચર્ચતા સાંભળીને તેને યાદ આવે છે કે મુરારીને અર્પિત વસ્તુ પવિત્ર છે; તેથી જે ગોળ તેણે નૈવેદ્ય માટે નક્કી કર્યો હતો તે પોતે ન ખાઈ દાન કરી દે છે. જનાર્દન તેના પાપ હરી લે છે; ગામલોકો તેને મારી નાખે તો પણ તે હરિધામે પહોંચે છે. બીજી કથામાં સર્વજની નામનો બ્રાહ્મણ સ્વપ્નમાં કેશવનું દર્શન કરી પશ્ચાત્તાપ-સ્તોત્રથી સ્તુતિ કરે છે. વિષ્ણુ તેને ગુપ્ત કર્મકારણ જણાવે છે—પૂર્વજન્મે પક્ષી બની અજાણતાં નૈવેદ્ય ભક્ષણથી મુક્તિનું બીજ પડ્યું હતું. પછી પ્રભુ શું પ્રસન્ન કરે અને શું ક્રોધિત કરે તે આચારરૂપે કહે છે—ભક્તિ, સેવા, દાન, શુચિતા, સત્ય અને વૈષ્ણવોનો સન્માન પ્રીતિકર; વૈષ્ણવ-નિંદા મહાઅપરાધ છે. અંતે નિત્ય વાસુદેવ-પૂજનનો ઉપદેશ આપે છે.