Adhyaya 17

જૈમિનિના પ્રશ્ને વ્યાસ કહે છે કે પુરુષોત્તમ-ક્ષેત્રમાં, જ્યાં કેશવ નિવાસ કરે છે, હરિ-ભક્તિ સર્વોત્તમ પાવન કરનાર છે. કથામાં ભદ્રતનુ નામનો બ્રાહ્મણ વિષયાસક્તિમાં પડી વૈદિક કર્તવ્યો અવગણે છે અને શ્રાદ્ધના દિવસે પણ વેશ્યા પાસે જવા ઉદ્યત થાય છે. ત્યારે તેને લાજ અને પશ્ચાત્તાપ થાય છે; તે માર્કંડેય મુનિની શરણ લઈ પોતાના દોષ સ્વીકારી શુભ દેહ વગેરે વર માગે છે. પછી દામ્ત નામના ગુરુ તેને ક્રિયા-યોગનો વ્યવહારુ માર્ગ બતાવે છે—દોષત્યાગ, સદાચાર, મંદિર-સેવા, પંચમહાયજ્ઞ, મંત્રજપ અને વિષ્ણુના ૧૦૮ નામોનું વિનિયોગ તથા ધ્યાનসহ પાઠ. પાંચ દિવસ ભક્તિપૂર્વક ઉપાસના કર્યા પછી શ્રીહરિ પ્રગટ થઈ તેની સ્તુતિ અને પ્રાયશ્ચિત્તભાવ સ્વીકારી જન્મજન્માંતર સુધી અચળ ભક્તિનો વર આપે છે અને સખ్యత્વ કરે છે. અંતે દામ્તને પણ દર્શન મળે છે; અધ્યાય માનવજન્મ અને ભારતવર્ષની દુર્લભતા તથા અહીં ઉપાસનાથી મોક્ષસિદ્ધિની મહિમા ગાય છે.