Adhyaya 13

આ અધ્યાયમાં જ્યેષ્ઠ માસે વિષ્ણુપૂજાનું વિધાન જણાવાયું છે—શીતળ અભિષેક, સુગંધિત દ્રવ્યોનો પ્રયોગ, ચામરથી પંખો કરવો, તેમજ મંદિર/પૂજાસ્થાનની યોગ્યતા-અયોગ્યતાના નિયમો। પછી માસક્રમ મુજબ: આષાઢમાં દહીં-ભાત, માખણ વગેરે નૈવેદ્ય; શ્રાવણ-ભાદ્રમાં પુષ્પ-ફળ અર્પણ, આહારના નિયમો અને નિષેધ; અને આશ્વિનમાં જલાર્પણ/અર્ઘ્યદાનનો યોગ્ય સમય નિર્ધારિત થાય છે। ત્યારબાદ શુચિતા અને આચારનો વિભાગ—વસ્ત્રધારણ, કેશવ્યવસ્થા, ગૃહપ્રતિષ્ઠા, તિલકવિધિ, અને વૈષ્ણવ શસ્ત્રચિહ્નોનું ધારણ—આ બધું રક્ષાકારક અને પાવન, મુક્તિદાયક ચિહ્ન તરીકે વર્ણવાયું છે। અંતે કાર્તિક માસની ભક્તિ-મહિમા—દીપદાન, તુલસી/બિલ્વ પૂજા અને કમલાર્ચન—વિશેષ ગવાય છે; એક ઇતિહાસમાં પૂર્વ દસ્યુ પણ વિષ્ણુને એક કમળ અર્પણ કરીને ભક્તિથી પરિવર્તિત થઈ જ્ઞાન અને મોક્ષ પામે છે।