Adhyaya 50

Verse 1

सुकलोवाच । तस्यास्तु वचनं श्रुत्वा गोभिलो वाक्यमब्रवीत् । भवती शप्तुकामासि कस्मान्मे कारणं वद

સુકલા બોલ્યા: તેના વચન સાંભળીને ગોભિલ બોલ્યો - 'તમે મને શ્રાપ આપવા ઈચ્છો છો, મને તેનું કારણ કહો.'

Verse 2

केन दोषेण लिप्तोस्मि यस्मात्त्वं शप्तुमुद्यता । गोभिलो नाम दैत्योस्मि पौलस्त्यस्य भटः शुभे

'હું કયા દોષથી લિપ્ત છું જેના કારણે તમે મને શ્રાપ આપવા તૈયાર થયા છો? હે કલ્યાણી, હું પૌલસ્ત્યનો સૈનિક ગોભિલ નામનો દૈત્ય છું.'

Verse 3

दैत्याचारेण वर्तामि जाने विद्यामनुत्तमाम् । वेदशास्त्रार्थवेत्तास्मि कलासु निपुणः पुनः

'હું દૈત્ય આચરણ કરું છું, છતાં હું ઉત્તમ વિદ્યા જાણું છું. હું વેદ અને શાસ્ત્રોના અર્થનો જ્ઞાતા છું અને કળાઓમાં પણ નિપુણ છું.'

Verse 4

एवं सर्वं विजानामि दैत्याचारं शृणुष्व मे । परस्वं परदारांश्च बलाद्भुंजामि नान्यथा

હું સર્વ જાણું છું; હવે મારી વાત સાંભળ. દૈત્યોનો આચાર એવો છે કે હું પરધન અને પરસ્ત્રીને બળપૂર્વક છીનવીને ભોગવું છું—મારે બીજો માર્ગ નથી.

Verse 5

वयं दैत्याः समाकर्ण्य दैत्याचारेण सांप्रतम् । वर्त्तामो ज्ञानिभावेन सत्यं सत्यं वदाम्यहम्

અમે દૈત્ય છીએ; આ સાંભળી હવે અમે દૈત્યાચાર મુજબ વર્તીએ છીએ, છતાં જ્ઞાનીભાવ ધારણ કરીએ છીએ. હું સાચું સાચું કહું છું—આ સત્ય છે.

Verse 6

ब्राह्मणानां हि च्छिद्राणि विपश्यामो दिने दिने । तेषां हि तपसो नाशं विघ्नैः कुर्मो न संशयः

અમે દિવસે દિવસે બ્રાહ્મણોના દોષ-છિદ્રો નિહાળીએ છીએ; અને નિઃસંદેહ વિઘ્નો ઊભા કરીને તેમના તપનો નાશ કરીએ છીએ.

Verse 7

छिद्रं प्राप्य वयं देवि नाशयामो न संशयः । ब्राह्मणाञ्छ्रूयतां भद्रे देवयज्ञं वरानने

હે દેવી, છિદ્ર મળતાં જ અમે નિઃસંદેહ તેનો નાશ કરી દઈશું. હે ભદ્રે, હે વરાનને, બ્રાહ્મણો દેવયજ્ઞનો વર્ણન સાંભળે.

Verse 8

नाशयामो वयं यज्ञान्धर्मयज्ञं न संशयः । सुब्राह्मणान्परित्यज्य देवं नारायणं प्रभुम्

અમે યજ્ઞોનો નાશ કરીશું—ધર્મયજ્ઞનો પણ; તેમાં સંદેહ નથી. જ્યારે સુબ્રાહ્મણો ત્યજાશે અને પ્રભુ દેવ નારાયણથી વિમુખતા આવશે.

Verse 9

पतिव्रतां महाभागां सुमतिं भर्तृतत्पराम् । दूरेणापि परित्यज्य तिष्ठामो नात्र संशयः

સુમતિ મહાભાગ્યા પતિવ્રતા, પતિપરાયણા છે; તેને દૂરથી જ ત્યજીને અમે અહીં જ રહીશું—એમાં સંશય નથી।

Verse 10

तेजो देवि सुविप्रस्य हरेश्चैव महात्मनः । नार्याः पतिव्रतायाश्च सोढुं दैत्याश्च न क्षमाः

હે દેવી, સદ્વિપ્રનું તેજ, મહાત્મા હરિનું તેજ અને પતિવ્રતા નારીનું તેજ—આ બધું દૈત્યો સહન કરી શકતા નથી।

Verse 11

पतिव्रताभयेनापि विष्णोः सुब्राह्मणस्य च । नश्यंति दानवाः सर्वे दूरं राक्षसपुंगवाः

પતિવ્રતાના ભયથી તથા ભગવાન વિષ્ણુ અને ધર્મનિષ્ઠ બ્રાહ્મણના પ્રભાવથી સર્વ દાનવો નાશ પામે છે અને શ્રેષ્ઠ રાક્ષસો દૂર ભાગી જાય છે।

Verse 12

अहं दानवधर्मेण विचरामि महीतलम् । कस्मात्त्वं शप्तुकामासि मम दोषो विचार्यताम्

હું દાનવધર્મ અનુસાર પૃથ્વી પર વિચરું છું; તો પછી તું મને શાપ કેમ આપવા ઇચ્છે છે? મારો દોષ વિચારવામાં આવે।

Verse 13

पद्मावत्युवाच । मम धर्मः सुकायश्च त्वयैव परिनाशितः । अहं पतिव्रता साध्वी पतिकामा तपस्विनी

પદ્માવતી બોલી—મારો ધર્મ અને મારું સુકાય, બંને તારા કારણે જ નાશ પામ્યા. હું પતિવ્રતા સાધ્વી—પતિકામા તપસ્વિની છું।

Verse 14

स्वमार्गे संस्थिता पाप मायया परिनाशिता । तस्मात्त्वामप्यहं दुष्ट आधक्ष्यामि न संशयः

હે પાપી! તું પોતાના માર્ગે સ્થિત હોવા છતાં માયાથી નાશ પામ્યો. તેથી, હે દુષ્ટ, તને પણ હું નિઃસંદેહે પાડી દઈશ.

Verse 15

गोभिल उवाच । धर्ममेव प्रवक्ष्यामि भवती यदि मन्यते । अग्निचिद्ब्राह्मणस्यापि श्रूयतां नृपनंदिनी

ગોભિલે કહ્યું—જો તમે મંજૂર કરો તો હું ધર્મનું જ વર્ણન કરીશ. હે નૃપનંદિની, અગ્નિચયન કરનાર એક બ્રાહ્મણનો પ્રસંગ પણ સાંભળો.

Verse 16

जुह्वन्देवं द्विकालं यो न त्यजेदग्निमंदिरम् । स चाग्निहोत्री भवति यजत्येव दिनेदिने

જે પ્રાતઃ-સાયં દેવ-અગ્નિમાં આહુતિ અર્પે અને અગ્નિમંદિર છોડે નહીં, તે જ સાચો અગ્નિહોત્રી બને છે; તે દિનપ્રતિદિન યજ્ઞ કરે છે.

Verse 17

अन्यच्चैवं प्रवक्ष्यामि भृत्यधर्मं वरानने । मनसा कर्मणा वाचा विशुद्धो योऽपि नित्यशः

વધુ પણ, હે સુમુખી, હું ભૃત્યધર્મ કહું છું—જે મન, કર્મ અને વાણીથી સદા શુદ્ધ રહે છે.

Verse 18

नित्यमादेशकारी यः पश्चात्तिष्ठति चाग्रतः । स भृत्यः कथ्यते देवि पुण्यभागी न संशयः

હે દેવી, જે સદા આજ્ઞાનું પાલન કરે અને પાછળ પણ તથા આગળ પણ સેવામાં હાજર રહે, તે જ ભૃત્ય કહેવાય; તે પુણ્યનો ભાગીદાર છે—નિઃસંદેહ.

Verse 19

यः पुत्रो गुणवाञ्ज्ञाता पितरं पालयेच्छुभः । मातरं च विशेषेण मनसा काय कर्मभिः

જે પુત્ર ગુણવાન, વિવેકી અને સદાચારયુક્ત હોય, તે શ્રદ્ધાથી પિતાનું પાલન કરે; અને વિશેષ કરીને માતાની મન, દેહ અને કર્મથી સેવા કરે।

Verse 20

तस्य भागीरथी स्नानमहन्यहनि जायते । अन्यथा कुरुते यो हि स पापीयान्न संशयः

તેના માટે ભાગીરથી (ગંગા)માં સ્નાન રોજેરોજ કરવું જોઈએ; જે અન્યથા કરે છે તે નિઃસંદેહ વધુ પાપી બને છે।

Verse 21

अन्यच्चैवं प्रवक्ष्यामि पतिव्रतमनुत्तमम् । वाचा सुमनसा चैव कर्मणा शृणु भामिनि

હવે હું તે અનુત્તમ પતિવ્રત-ધર્મ વધુ કહીશ; હે સુન્દરી, વાણીથી, શુભ મનથી અને કર્મથી તેને સાંભળ (અને ધારણ કર)।

Verse 22

शुश्रूषां कुरुते या हि भर्तुश्चैव दिन दिने । तुष्टे भर्त्तरि या प्रीता न त्यजेत्क्रोधनं पुनः

જે પત્ની રોજેરોજ પતિની શুশ્રૂષા કરે અને પતિ પ્રસન્ન હોય ત્યારે પ્રેમથી રહે, તે ફરી ક્રોધમાં ન પડે—સંયમ ન છોડે।

Verse 23

तस्य दोषं न गृह्णाति ताडिता तुष्यते पुनः । भर्त्तुः कर्मसु सर्वेषु पुरतस्तिष्ठते सदा

તે તેના દોષને પકડી રાખતી નથી; માર પડ્યો છતાં ફરી પ્રસન્ન થાય છે. પતિના સર્વ કાર્યોમાં તે સદા આગળ ઊભી રહી સેવા માટે તત્પર રહે છે।

Verse 24

सा चापि कथ्यते नारी पतिव्रतपरायणा । पतितोपि पितापुत्रैर्बहुदोषसमन्वितः

જે સ્ત્રી પતિવ્રત-ધર્મમાં પરાયણ હોય તે જ સાચી નારી કહેવાય છે; પિતા પતિત હોય તોય પુત્રો તેને અનેક દોષોથી યુક્ત માનતા રહે છે।

Verse 25

कस्मादपि च न त्याज्यः कुष्ठितः क्रुधितोऽपि वा । एवं पुत्राः शुश्रूषंति पितरं मातरं किल

કોઈ પણ કારણસર માતા-પિતાનો ત્યાગ ન કરવો, તેઓ કুষ্ঠરોગી હોય કે ક્રોધિત હોય તોય; આ રીતે પુત્રોએ પિતા અને માતાની ભક્તિપૂર્વક સેવા કરવી જોઈએ।

Verse 26

ते यांति परमं लोकं तद्विष्णोः परमं पदम् । एवं हि स्वामिनं ये वै उपाचरंति भृत्यकाः

તેઓ પરમ લોક—વિષ્ણુનું પરમ પદ—પ્રાપ્ત કરે છે; એ જ રીતે જે ભૃત્ય સ્વામીની શ્રદ્ધાપૂર્વક ઉપાસના-સેવા કરે છે, તેઓ પણ તે ગતિ પામે છે।

Verse 27

पत्युर्लोकं प्रयांत्येते प्रसादात्स्वामिनस्तदा । अग्निं नैव त्यजेद्विप्रो ब्रह्मलोकं प्रयाति सः

સ્વામીના પ્રસાદથી તેઓ ત્યારે પતિ-લોકને પ્રાપ્ત કરે છે; પરંતુ બ્રાહ્મણે અગ્નિનો ત્યાગ ક્યારેય ન કરવો—તે બ્રહ્મલોકને પામે છે।

Verse 28

अग्नित्यागकरो विप्रो वृषलीपतिरुच्यते । स्वामिद्रोही भवेद्भृत्यः स्वामित्यागान्न संशयः

અગ્નિનો ત્યાગ કરનાર બ્રાહ્મણને ‘વૃષલીપતિ’ સમાન કહેવાય છે; અને સ્વામીનો ત્યાગ કરનાર ભૃત્ય સ્વામીદ્રોહી બને છે—એમાં શંકા નથી।

Verse 29

अग्निं च पितरं चैव न त्यजेत्स्वामिनं शुभे । सदा विप्रः सुतो भृत्यः सत्यं सत्यं वदाम्यहम्

હે શુભે! પવિત્ર અગ્નિ, પિતા અને સ્વામી—એમને કદી ત્યજવા ન જોઈએ. બ્રાહ્મણ, પુત્ર અને ભૃત્ય સદા નિષ્ઠાવાન રહે—આ સત્ય છે; હું ફરી ફરી સત્ય જ કહું છું.

Verse 30

परित्यज्य प्रगच्छंति ते यांति नरकार्णवम् । पतितं व्याधितं देवि विकलं कुष्ठिनं तथा

તેમને ત્યજીને જે આગળ ચાલે જાય છે, તે નરકના મહાસાગરમાં જાય છે. હે દેવી! પતિત, રોગી, વિકલ અને કুষ্ঠરોગીને પણ જે ત્યજે, તેના માટે પણ આ જ ગતિ છે.

Verse 31

सर्वकर्मविहीनं च गतवित्तादिसंचयम् । भर्तारं न त्यजेन्नारी यदि श्रेय इहेच्छति

જો આ જીવનમાં શ્રેય ઇચ્છે, તો સ્ત્રીએ પોતાના પતિને—તે સર્વ કર્મથી વિહોણો હોય અને ધન-સંચય ગુમાવ્યો હોય તોય—કદી ત્યજવો નહીં.

Verse 32

त्यक्त्वा कांतं व्रजेन्नारी अन्यत्कार्यमिहेच्छति । सा मता पुंश्चली लोके सर्वधर्मबहिष्कृता

જે સ્ત્રી પોતાના કાંતને ત્યજી અહીં બીજા કાર્ય/સંબંધની ઇચ્છાથી અન્યત્ર જાય, તે લોકમાં ‘પુંશ્ચલી’ ગણાય છે અને સર્વ ધર્મ-માનથી બહિષ્કૃત થાય છે.

Verse 33

गते भर्तरि या ग्रामं भोगं शृंगारमेव च । लौल्याच्च कुरुते नारी पुंश्चली वदते जनः

ભર્તા દૂર હોય ત્યારે જે સ્ત્રી લૌલ્યથી ગામમાં ફરતી, ભોગવિલાસ અને શૃંગારમાં મગ્ન રહે, તેને લોકો ‘પુંશ્ચલી’ કહે છે.

Verse 34

एवं धर्मं विजानामि वेदशास्त्रैश्च संमतम् । दानवा राक्षसाः प्रेता धात्रा सृष्टा यदादितः

વેદો અને શાસ્ત્રોથી સંમત એવો ધર્મ હું આ રીતે જાણું છું—આદિમાં સર્જનહાર ધાતાએ દાનવો, રાક્ષસો અને પ્રેતોની સૃષ્ટિ કરી હતી.

Verse 35

तत्रेह कारणं सर्वं प्रवक्ष्यामि न संशयः । ब्राह्मणा दानवाश्चैव पिशाचाश्चैव राक्षसाः

અહીં હું સર્વ કારણ નિઃસંદેહ કહીશ—બ્રાહ્મણો, દાનવો, પિશાચો અને રાક્ષસો વિષયે પણ।

Verse 36

धर्मार्थं सकलं प्रोक्तमधीतं तैस्तु सुंदरि । विंदंति सकलं सर्वे आचरंति न दानवाः

હે સુન્દરી! ધર્મસંબંધિત સર્વ વાત તેમને કહેવામાં આવી અને તેમણે તેનો અભ્યાસ પણ કર્યો. સૌ તેને પૂર્ણ જાણે છે—પણ દાનવો તેનું આચરણ કરતા નથી.

Verse 37

विधिहीनं प्रकुर्वंति दानवा ज्ञानवर्जिताः । अन्यायेन व्रजंत्येते मानवा विधिवर्जिताः

વિધિ વિના દાનવો સત્યજ્ઞાનથી વંચિત થઈ કર્મ કરે છે. તેમ જ આ માનવો પણ—યોગ્ય રીતિ વિના—અન્યાયના માર્ગે આગળ વધે છે.

Verse 38

तेषां शासनहेत्वर्थं कृता एतेपि नान्यथा । विधिहीनं प्रकुर्वंति ये हि धर्मं नराधमाः

તેમને નિયંત્રિત કરી શાસન કરવા માટે જ આ પણ સ્થાપિત કરાયા છે, બીજું કારણ નથી—કારણ કે જે નરાધમ ધર્મ આચરે છે, તે પણ વિધિ-નિયમની અવગણના કરીને જ કરે છે.

Verse 39

तान्वयं शासयामो वै दंडेन महता किल । भवत्या दारुणं कर्म कृतमेव सुनिर्घृणम्

અતએવ અમે નિશ્ચયે તેમને મહાદંડથી દંડિત કરીશું. કારણ કે તું અત્યંત ક્રૂર, સર્વથા નિર્દય કર્મ કર્યું છે.

Verse 40

गार्हस्थ्यं च परित्यज्य अत्रायाता किमर्थतः । वदस्येवं मुखेनापि अहं हि पतिदेवता

ગૃહસ્થધર્મ ત્યજીને તું અહીં શા માટે આવી છે? મોઢેથી આવા શબ્દો કેવી રીતે બોલે છે? હું તો પતિદેવતાને જ પરમ માનું છું.

Verse 41

कर्मणा नास्ति तद्दृष्टं पतिदैवत्यमेव ते । भर्तारं तं परित्यज्य किमर्थं त्वमिहागता

મને નથી દેખાતું કે આ કર્મવશ થયું છે; તારા માટે તો પતિદૈવત્ય જ સાચો ધર્મ છે. તે પતિને ત્યજીને તું અહીં શા માટે આવી છે?

Verse 42

शृंगारं भूषणं वेषं कृत्वा तिष्ठसि निर्घृणा । किमर्थं हि कृतं पापे कस्यहेतोर्वदस्व मे

શૃંગાર, ભૂષણ અને વેષ ધારણ કરીને તું નિર્દય બની ઊભી છે. હે પાપિની, આ કર્મ શા માટે અને કોના હેતુથી કર્યું—મને કહો.

Verse 43

निःशंका वर्त्तसे चापि प्रमत्ता गिरिकानने । मया त्वं साधिता पापा दंडेन महता शृणु

તું નિર્ભય બની પર્વત-વનમાં ઉન્મત્તની જેમ ફરતી રહે છે. પરંતુ હે પાપિની, મહાદંડથી મેં હવે તને વશ કરી છે—સાંભળ.

Verse 44

अधर्मचारिणी दुष्टा पतिं त्यक्त्वा समागता । क्वास्ते तत्पतिदेवत्वं दर्शय त्वं ममाग्रतः

હે અધર્માચારિણી દુષ્ટે! પતિને ત્યજીને તું અહીં આવી છે. તારો તે ‘પતિદેવ’‑ભાવ ક્યાં છે? મારી સામે બતાવ.

Verse 45

भवती पुंश्चली नाम यया त्यक्तः स्वकः पतिः । पृथक्छय्या यदा नारी तदा सा पुंश्चली मता

જે સ્ત્રીએ પોતાના પતિને ત્યજી દીધો, તે ‘પુંશ્ચલી’ કહેવાય; અને જે નારી પતિથી અલગ શય્યા કરે, તે પણ ‘પુંશ્ચલી’ માનવામાં આવે છે.

Verse 46

योजनानां शतैकस्य सोन्तरेण प्रवर्त्तते । क्वास्ति ते पतिदैवत्यं पुंश्चल्याचारचारिणी

માત્ર સો યોજનાના અંતરમાં જ તું એ રીતે ફરતી રહે છે. તો હે પુંશ્ચલી‑આચારચારિણી, તારો પતિદૈવત્ય‑ભાવ ક્યાં રહ્યો?

Verse 47

निर्लज्जे निर्घृणे दुष्टे किं मे वदसि संमुखी । तपसः क्वास्ति ते भावः क्व तेजोबलमेव च

હે નિર્લજ્જ, નિર્દય દુષ્ટે! તું મારી સામે શું બોલે છે? તારા અંદર તપનો ભાવ ક્યાં છે, અને તેજ તથા બળ ક્યાં છે?

Verse 48

दर्शयस्व ममाद्यैव बलवीर्यपराक्रमम् । पद्मावत्युवाच । स्नेहेनापि समानीता श्रूयतामसुराधम

આજેજ મને તારો બળ, વીર્ય અને પરાક્રમ બતાવ. પદ્માવતી બોલી—સ્નેહથી પણ મને અહીં લાવવામાં આવી છે; છતાં સાંભળ, હે અસુરાધમ!

Verse 49

भर्तुर्गेहादहं पित्रा क्वास्ते तत्र च पातकम् । नैव कामान्न लोभाच्च न मोहान्न च मत्सरात्

મને પિતાએ પતિના ઘરેથી લઈ આવ્યો—એમાં મારું શું પાતક? ન કામથી, ન લોભથી, ન મોહથી, ન મત્સરથી।

Verse 50

इति श्रीपद्मपुराणे भूमिखंडे वेनोपाख्याने सुकलाचरित्रे । पंचाशत्तमोऽध्यायः

આ રીતે શ્રી પદ્મપુરાણના ભૂમિખંડમાં, વેનોપાખ્યાન અંતર્ગત સુકલા-ચરિત્રનો પચાસમો અધ્યાય સમાપ્ત થયો।

Verse 51

भवंतं माथुरं ज्ञात्वा गताहं सम्मुखं तव । मायाविनं यदा जाने त्वामेवं दानवाधम

તને મથુરાનો પુરુષ જાણીને હું તારા સમક્ષ આવી; પરંતુ જ્યારે જાણ્યું કે તું માયાવી છે, ત્યારે તું ખરેખર દાનવોમાં અધમ છે।

Verse 52

एकेन हुंकृतेनैव भस्मीभूतं करोम्यहम् । गोभिल उवाच । चक्षुर्हीना न पश्यंति मानवाः शृणु सांप्रतम्

‘માત્ર એક “હું”ના ઉચ્ચારથી જ હું (આને) ભસ્મ કરી દઈશ.’ ગોભિલ બોલ્યા—‘જેઓમાં સાચી દૃષ્ટિ નથી, તે મનુષ્યો યથાર્થને નથી જોતા; હવે મારું વચન સાંભળો.’

Verse 53

धर्मनेत्रविहीना त्वं कथं जानासि मामिह । यदा ते भाव उत्पन्नः पितुर्गेहं प्रति शृणु

ધર્મ-નેત્ર વિહિન તું અહીં મને કેવી રીતે ઓળખીશ? જ્યારે તારા અંદર સમ્યક બોધ ઊપજે, ત્યારે સાંભળ—પિતૃગૃહ તરફ મન ફેરવ।

Verse 54

पतिध्यानं परित्यज्य मुक्ता ध्यानेन त्वं तदा । ज्ञाननेत्रं तदा नष्टं स्फुटं च हृदये तव

પતિ-ધ્યાન ત્યજીને તું ત્યારે બીજા ધ્યાનથી મુક્તિ શોધવા લાગી; તે સમયે તારા હૃદયમાં રહેલું સત્યજ્ઞાનનું નેત્ર સ્પષ્ટ રીતે નષ્ટ થયું।

Verse 55

कथं मां त्वं विजानासि ज्ञानचक्षुर्हता भुवि । कस्या माता पिता भ्राता कस्याः स्वजनबांधवाः

આ ધરતી પર મારું જ્ઞાનચક્ષુ હરણ થયું હોય ત્યારે તું મને કેવી રીતે ઓળખે છે? હું કોની માતા, કોનો પિતા, કોનો ભ્રાતા—અને મારા પોતાના સ્વજન-બંધુ કોણ?

Verse 56

सर्वस्थाने पतिर्ह्येको भार्यायास्तु न संशयः । इत्युक्त्वा हि प्रहस्यैव गोभिलो दानवाधमः

“દરેક પરિસ્થિતિમાં પત્નીનો સ્વામી માત્ર પતિ જ છે—એમાં શંકા નથી।” એમ કહી દાનવોમાં અધમ ગોભિલ જોરથી હસ્યો।

Verse 57

न भयं विद्यते तेऽद्य ममापि शृणु पुंश्चलि । किं भवेत्तव शापेन वृथैव परिकंपसे

આજે તને કોઈ ભય નથી—મારી વાત પણ સાંભળ, હે પુંશ્ચલી. તારા શાપથી શું થવાનું? તું વ્યર્થ જ કંપે છે।

Verse 58

ममगेहं समाश्रित्य भुंक्ष्व भोगान्मनोऽनुगान् । पद्मावत्युवाच । गच्छ पापसमाचार किं त्वं वदसि निर्घृणः

“મારા ઘરમાં આશ્રય લઈને મનગમતા ભોગ ભોગવ.” ત્યારે પદ્માવતી બોલી—“દૂર થા, પાપસમાચાર! હે નિર્ઘૃણ, તું શું બોલે છે?”

Verse 59

सतीभावेन संस्थास्मि पतिव्रतपरायणा । धक्ष्यामि त्वां महापाप यद्येवं तु वदिष्यसि

હું સતીભાવથી અડગ છું, પતિવ્રતધર્મમાં સંપૂર્ણ પરાયણ છું. હે મહાપાપી, તું આવું બોલીશ તો હું તને ભસ્મ કરી દઈશ.

Verse 60

एवमुक्त्वा तथैकांते निषसाद महीतले । दुःखेन महताविष्टां तामुवाच स गोभिलः

આવું કહી તે એકાંત સ્થાને ધરતી પર બેસી ગયો. મહાદુઃખથી વ્યાકુલ થયેલી તેણીને ગોભિલે કહ્યું.

Verse 61

तवोदरे मया न्यस्तं स्ववीर्यं सुकृतं शुभे । तस्मादुत्पत्स्यते पुत्रस्त्रैलोक्यक्षोभकारकः

હે શુભે, મેં મારું સ્વવીર્ય—પુણ્યકર્મરૂપ—તારા ગર્ભમાં સ્થાપિત કર્યું છે; તેથી ત્રૈલોક્યને ક્ષુબ્ધ કરનાર પુત્ર જન્મશે.

Verse 62

एवमुक्त्वा जगामाथ गोभिलो दानवस्तदा । गते तस्मिन्दुराचारे दानवे पापचारिणी

આવું કહી દાનવ ગોભિલ ત્યાંથી ચાલ્યો ગયો. તે દુષ્ટાચારી દાનવ ગયા પછી પાપાચારિણી સ્ત્રી ત્યાં રહી ગઈ.

Verse 63

दुःखेन महताविष्टा नृपकन्या रुरोद ह

મહાદુઃખથી વ્યાપ્ત રાજકન્યા રડી પડી.