Shloka 17
Brahmavākya
Brahmā’s Pronouncement on Hari-nāma and the Non-punishability of Viṣṇu’s Devotees
तैः कृते अवमाने तु तव नाहं सहायवान् । कृते सहाये तव सूर्यसूनो भवेदनीतिर्मम देहघातिनी । विपर्ययो ब्रह्मपदात्सुपुण्यात्कृतेव मार्गे सह विष्णुभक्तैः ॥ १७ ॥
taiḥ kṛte avamāne tu tava nāhaṃ sahāyavān | kṛte sahāye tava sūryasūno bhavedanītirmama dehaghātinī | viparyayo brahmapadātsupuṇyātkṛteva mārge saha viṣṇubhaktaiḥ || 17 ||
તેમણે કરેલા અપમાનથી જો તારો અપમાન થાય, તો હું તારો સહાયક બની શકતો નથી. અને જો હું તને સહાય કરું, હે સૂર્યસૂનો, તો તે મારા માટે અધર્મ બની દેહઘાતક થશે; તે મને બ્રહ્મપદ આપનાર પરમ પુણ્યથી અને કૃતયુગમાં વિષ્ણુભક્તો સાથે ચાલાતા માર્ગથી વિપરીત દિશામાં ફેરવી દેશે.
Sanatkumara (addressing Narada/another interlocutor in the Narada–Sanatkumara dialogue frame)
Vrata: none
Primary Rasa: shanta
Secondary Rasa: bhakti
FAQs
It teaches that even well-intended “help” becomes spiritually harmful if it violates dharma; such an act causes a fall from puṇya and from the liberating orientation toward brahma-pada.
It links Viṣṇu-bhakti with sādhācāra (right conduct): the devotee’s path is not merely emotional devotion but a dharmic way of life aligned with the pure standard associated with the Kṛta-yuga ideal.
The verse primarily stresses dharma-nīti (ethical discernment) rather than a specific Vedāṅga; practically, it reflects the nīti-logic used in Dharmaśāstra-style reasoning—evaluating actions by their righteousness and karmic consequence.