Shloka 26
The Greatness of Gayā
Gayā-Māhātmya
त्रेतायुगे वै नृपतिर्बभूव विशालनामा स पुरीं विशालाम् । उवास धन्यो धृतिमानपुत्रः स्वयं विशालाधिपतिर्द्विजाग्र्यान् ॥ २६ ॥
tretāyuge vai nṛpatirbabhūva viśālanāmā sa purīṃ viśālām | uvāsa dhanyo dhṛtimānaputraḥ svayaṃ viśālādhipatirdvijāgryān || 26 ||
ત્રેતાયુગમાં વિશાલ નામનો એક નૃપતિ થયો. તે વિશાલા નામની મહાન નગરીમાં વસતો. ધન્ય અને ધૈર્યવાન હતો, પુત્ર ન હોવા છતાં; વિશાલાનો અધિપતિ બની તેણે શ્રેષ્ઠ દ્વિજોને (બ્રાહ્મણોને) માન આપ્યો અને પોષ્યા.
Suta (narrative voice within the Purana)
Vrata: none
Primary Rasa: vira
Secondary Rasa: shanta
FAQs
It presents an ideal of rājadharma: a ruler’s blessedness is shown through steadiness (dhṛti) and service to the foremost brāhmaṇas, a foundation for merit in tirtha-centered narratives.
While not explicitly naming Viṣṇu-bhakti, it frames devotion through dharmic kingship—supporting the righteous and honoring spiritual exemplars—an indirect but classical Purāṇic expression of bhakti through service and reverence.
No specific Vedāṅga (Śikṣā, Vyākaraṇa, Jyotiṣa, etc.) is taught directly; the practical takeaway is dharmic governance: patronage of learned brāhmaṇas who preserve Vedic recitation, ritual, and instruction.