Shloka 12
The Account of the Fruits of Bathing at Particular Sacred Places
Tīrtha-viśeṣa-snāna-phala
कृष्णाष्टम्यां सहस्रं तु शतं स्यात्सर्वपर्वसु । अमायां च तथाष्टम्यां माघासितदले सति ॥ १२ ॥
kṛṣṇāṣṭamyāṃ sahasraṃ tu śataṃ syātsarvaparvasu | amāyāṃ ca tathāṣṭamyāṃ māghāsitadale sati || 12 ||
કૃષ્ણપક્ષની અષ્ટમીએ પુણ્ય હજારગણું થાય છે; સર્વ પર્વદિવસોમાં સોગણું. તેમ જ માઘ માસના કૃષ્ણપક્ષમાં અમાવાસ્યા અને અષ્ટમી આવે ત્યારે પુણ્ય વિશેષ રીતે વધે છે.
Sage Narada (in dialogue context with Sanatkumara tradition)
Vrata: none
Primary Rasa: adbhuta
Secondary Rasa: shanta
FAQs
It teaches that sacred timing (tithi and parva) amplifies the fruit of worship, charity, japa, and vrata—especially on Kṛṣṇa-aṣṭamī and on key lunar days like amāvāsyā in Māgha’s dark fortnight.
By emphasizing auspicious tithis, it guides devotees to align bhakti-practices—pujā, nāma-japa, dāna, and fasting—with powerful calendrical windows where devotion yields heightened spiritual merit.
Jyotiṣa (Vedāṅga astrology): the verse depends on tithi (aṣṭamī, amāvāsyā), pakṣa (kṛṣṇa/asita-dala), and māsa (Māgha) to determine ritual timing and expected results.