Shloka 35
The Account of Kāṣṭhīlā (Kāṣṭhīlā-ākhyāna) within the Mohinī Narrative
वक्ष्ये वचः प्राणहरं तवाधुना भर्तुः सलोकस्य वधूजनस्य । धर्मापहं वाच्यकरं ममापि कर्तुं न शक्यं मनसापि भीरु ॥ ३५ ॥
vakṣye vacaḥ prāṇaharaṃ tavādhunā bhartuḥ salokasya vadhūjanasya | dharmāpahaṃ vācyakaraṃ mamāpi kartuṃ na śakyaṃ manasāpi bhīru || 35 ||
હે ભીરુ, હવે હું તને પ્રાણહર વચન કહું છું—તારા પતિ વિષે અને આ લોકની સ્ત્રીઓ વિષે. પરંતુ જે વચન ધર્મને હરી લે અને બોલતાં જ કાર્યરૂપ બને, એવું હું મનથી પણ કરી શકતો નથી.
Unspecified (narrative dialogue voice not provided in the input excerpt)
Vrata: none
Primary Rasa: karuna
Secondary Rasa: bhayanaka
FAQs
It emphasizes dharma-sādhana through restraint: even when one knows painful or dangerous truths, one should not speak in a way that destroys dharma or incites adharma.
Bhakti is grounded in dharmic character; the verse highlights self-control (especially of speech and intention), which supports a pure mind fit for devotion to Bhagavan.
It aligns with Vyākaraṇa/Nīti-style discipline of speech—using words responsibly, avoiding counsel that leads to adharmic action, and maintaining śāstra-consistent communication.