Shloka 42
The Vision of Mohinī (मोहिनी-दर्शनम्)
विमुच्य वीणां विरराम गीताप्राप्तं च कार्यं सहसैव मेने । विधूनयंती मृगपक्षिसघान्सुवाससा गंडभुजौ निवार्य ॥ ४२ ॥
vimucya vīṇāṃ virarāma gītāprāptaṃ ca kāryaṃ sahasaiva mene | vidhūnayaṃtī mṛgapakṣisaghānsuvāsasā gaṃḍabhujau nivārya || 42 ||
તેણે વીણા મૂકી દીધી અને ગાનથી વિરામ લીધો; અચાનક તેને લાગ્યું કે કોઈ કાર્ય આવી પડ્યું છે. હરણોના ઝુંડ અને પક્ષીઓના ટોળાંને ઝટકીને દૂર કરી, સુવાસિત વસ્ત્રથી ગાલ અને ભુજાઓ સંભાળી, તે સંયત થઈ।
Suta (narrator) describing the scene within the Uttara-Bhaga narrative
Vrata: none
Primary Rasa: adbhuta
Secondary Rasa: shringara
FAQs
It highlights attentive self-regulation: when a higher duty arises, one pauses even pleasant pursuits (like music) and gathers the senses, a key ethic in tirtha-mahātmya contexts where disciplined conduct supports merit.
Bhakti is not only emotion but readiness to act in alignment with dharma; the verse shows prompt turning from enjoyment to purposeful action, reflecting devotional seriousness and inner composure.
No specific Vedāṅga (like Vyākaraṇa or Jyotiṣa) is taught directly; the practical takeaway is dhārmic discipline—sense-restraint and situational propriety—which complements ritual life described in Narada Purana rituals at tīrthas.