Shloka 8
Uttarā-Pratigrahaṇa and Abhimanyu–Uttarā Vivāha
Virāṭa-parva, Adhyāya 67
उस समय अर्जुन शत्रुओंको छोड़कर--उन्हें जीवनदान दे, मदकी धारा बहानेवाले हाथीकी भाँति मस्तीकी चालसे विराटनगरकी ओर लौटे जा रहे थे। कौरवोंको उनपर आक्रमण करनेका साहस नहीं हुआ ।। ततः स तन्मेघमिवापततन्तं विद्राव्य पार्थ: कुरुसैन्यवृन्दम् । मत्स्यस्य पुत्र द्विषतां निहन्ता वचोडब्रवीत् सम्परिरभ्य भूय:,क्षुत्पिपासापरिश्रान्ता विदेशस्था विचेतस: । जब कौरव-दलके लोग चले गये या इधर-उधर सब दिशाओंमें भाग गये, उस समय बहुत-से कौरवसैनिक जो घने जंगलमें छिपे हुए थे, वहाँसे निकलकर डरते-डरते अर्जुनके पास आये। उनके मनमें भय समा गया था। वे भूखे-प्यासे और थके-माँदे थे। परदेशमें होनेके कारण उनके हृदयकी व्याकुलता और बढ़ गयी थी। वे उस समय केश खोले और हाथ जोड़े हुए खड़े दिखायी दिये
tataḥ sa tanmegham ivāpatatantaṃ vidrāvya pārthaḥ kurusainyavṛndam | matsyasya putro dviṣatāṃ nihantā vaco 'bravīt samparirabhya bhūyaḥ, kṣutpipāsāpariśrāntā videśasthā viceṭasaḥ |
વૈશંપાયન બોલ્યા—ત્યારે પાર્થએ વાદળઘટાની જેમ ધસી આવેલી કુરુસેનાને છૂટીછવાઈ કરી હાંકી કાઢી, શત્રુઓને જીવનદાન આપીને, મદધારા વહેતા હાથીની જેમ ગર્વભરી ધીમી ચાલે વિરાટનગર તરફ પાછો વળ્યો. કૌરવોને હવે તેના પર આક્રમણ કરવાનો સાહસ ન રહ્યો. કુરુદળ હટી ગયું અથવા ચારે દિશામાં ભાગી ગયું ત્યારે, ઘન જંગલમાં છુપાયેલા ઘણા કૌરવસૈનિક કાંપતા કાંપતા બહાર આવી અર્જુન પાસે આવ્યા; ભયે તેમનું મન ગ્રસ્ત હતું, તેઓ ભૂખ-તરસ અને થાકથી તૂટેલા, પરદેશમાં હોવાથી વધુ વ્યાકુળ; વાળ છૂટા રાખી હાથ જોડીને તેની સામે ઊભા રહ્યા.
वैशम्पायन उवाच