Mahabharata — Virata Parva, Shloka 8
Adhyāya 6: Kaṅka (Yudhiṣṭhira) Seeks Refuge in Virāṭa’s Assembly
चतुर्भुजे चतुर्वक्त्रे पीनश्रोणिपयोधरे । मयूरपिच्छवलये केयूराजड़रदधारिणि । भासि देवि यथा पद्मा नारायणपरिग्रह:
caturbhuje caturvaktre pīnaśroṇipayodhare | mayūrapicchavalaye keyūrājaṭaraddhāriṇi | bhāsi devi yathā padmā nārāyaṇaparigrahaḥ ||
હે દેવી, તું ચતુર્ભુજા અને ચતુર્મુખી છે; તારા નિતંબ અને સ્તન પૂર્ણ છે. મયૂરપિચ્છના વલયથી શોભિત, કેયૂર ધારણ કરનારી, જટા ધારણ કરનારી તું—નારાયણના પરિગ્રહમાં રહેલા કમળ જેવી તેજસ્વી દેખાય છે.
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse functions as a devotional-stylistic praise: it highlights divine splendor and auspicious association with Nārāyaṇa, implying that true radiance and prosperity (Padmā/Śrī) are grounded in dharmic, divine alignment rather than mere external beauty.
Vaiśampāyana narrates a description of a goddess-like figure, detailing her iconographic features (four arms, four faces, ornaments, matted locks) and comparing her radiance to Padmā (Śrī/Lakṣmī), explicitly linking her to Nārāyaṇa as his embraced/associated consort.