Shloka 21
Adhyāya 6: Kaṅka (Yudhiṣṭhira) Seeks Refuge in Virāṭa’s Assembly
दस्युभिर्वा निरुद्धानां त्वं गति: परमा नृणाम् | जलप्रतरणे चैव कान्तारेष्वटवीषु च
dasyubhir vā niruddhānāṁ tvaṁ gatiḥ paramā nṛṇām | jalaprataraṇe caiva kāntāreṣv aṭavīṣu ca
વૈશમ્પાયન બોલ્યા—દસ્યુઓ દ્વારા ઘેરાયેલા મનુષ્યો માટે તું જ પરમ ગતિ છે. તેમ જ જળ પાર કરવામાં, અને નિર્જન કાંતારો તથા અરણ્યમાર્ગોમાં પણ તું જ તેમની નિશ્ચિત શરણ છે.
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse praises an ideal protector: in situations of danger—bandit attack, difficult crossings, or being lost in wilderness—people need a dependable refuge. Ethically, it highlights the dharmic duty of leadership (or a capable guardian) to provide safety and guidance when ordinary means fail.
Vaiśampāyana, narrating the events of the Virāṭa Parva, describes someone being addressed or characterized as a supreme ‘gati’—a last resort—for people facing threats like robbers, hazardous water-crossings, and perilous forests, emphasizing that person’s role as a reliable protector in crises.