Shloka 12
द्रौपद्याः शोकवचनम्
Draupadī’s Lament and Indictment of Misfortune
सा लतेव महाशालं फुल्लं गोमतितीरजम् । परिष्वजत पाज्चाली मध्यमं पाण्डुनन्दनम्,जैसे लता गोमतीके तटपर उत्पन्न एवं खिले हुए ऊँचे शालवृक्षमें लिपट जाती है, उसी प्रकार सती-साध्वी पांचालीने मध्यम” पाण्डव भीमसेनका आलिंगन किया
sā lateva mahāśālaṁ phullaṁ gomati-tīrajam | pariṣvajata pāñcālī madhyamaṁ pāṇḍu-nandanam ||
વૈશમ્પાયને કહ્યું—જેમ ગોમતીના કાંઠે ઊગેલા અને ફૂલેલા ઊંચા શાલવૃક્ષને લતા વળી જાય, તેમ સતી-સાધ્વી પાંચાલીએ પાંડુના મધ્યમ પુત્ર ભીમસેનને આલિંગન કર્યું.
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse uses a nature-metaphor to highlight dharmic steadfastness and mutual support: Draupadī’s embrace signifies loyal companionship and the protective strength of the Pāṇḍavas during adversity, reminding that righteous bonds are sustained through solidarity, not merely through circumstance.
In the Virāṭa Parva context of concealment and hardship, Draupadī (Pāñcālī) meets and embraces Bhīma. The poet compares her to a vine clinging to a tall blossoming śāla tree by the Gomati, emphasizing intimacy, reliance, and Bhīma’s strength as a support.